Monday, October 7, 2013

दसैं आयो ....!!!


यती बेला नेपालीहरु को घर आँगन मा दसैं ले छोइसकेको छ । टोल टोलमा लिङे पिङ खडा गरिदै होलान, च्याङ्रा खसी गाउमा भित्राइएका होलान । सोसियल साइटहरुमा मान्छे हरु घर गएको तस्बिरहरु देखेर मन त्यसै अमिलो अमिलो हुदोरहेछ । त्यसैले पनि आज मलाई बिगतमा मैले मनाउने दसैं को निकै याद आयो

मेरो गाउ पहाडी भेग कथामन्डौ बाट झन्डै (आजकालका माइक्रो चढेपछी) ७ घण्टा  मा पुगिन्छ त्यो बेला मा गाउ यती सफा र सुन्दर थियो कि खाली चौर हरु थिए । आजकाल जनसंख्या ब्रिद्दी सँगै गाउँघर मा पनि खाली पाखा हरु भरिसकेका छन । मैले पढ्ने स्कुल दसैं मा निकै रमाइलो हुन्थ्यो कारण हामीले स्कुल लाई सिगार पटार गरेर सजाउथ्यौ । केटा तथा केटी मिलेर आँफै रातो मातो र सेतो कमेरो आँफै जम्मा गरी आफ्नो आफ्नो कक्षा पोत्नु पर्ने नियम थियो स्कुलमा र जस्को कक्षा कोठा राम्रो देखिन्छ स्कुल ले पुरुस्कार पनि दिने गर्दथ्यो । अहिले त बिद्यार्थी बाट सुल्क लिएर ठेक्क मा रङ रोगन गर्छन् होला किनकी पहिला जस्तो भवन नभै सिमिन्टेड बिल्डिङ बनेको छ मैले पढेको स्कुल पनि । घटस्थापना देखी पुरै १५ दिन दसैंको बिदा हुन्थ्यो स्कुलमा र हामीले खुब रमाइलो गरेर मनाउथ्यौ दसैं  ....



गाउ को सिरमा कोट मन्दिर छ् पुरै गाउलेहरुले मान्ने यो कोट किम्बदन्ती अनुसार २२ से २४ से राज्य हुँदाको बेला भर्तिबम मल्ल को राजादरबार थियो रे । अहिले उक्त थाउमा कोट भनिन्छ दुर्गाको मन्दिर छ र दसैं मा ९ दिन सम्मा पूजा पाठ गरिन्छ । थापा र घरती मिलेर फुलपाती ल्याउने अनी बाजगाजा साथ भित्याइने चलन पनि छ त्यसैले फुलपाती डाँडो जुन कोट मन्दीरदेखी अली तल पर्छ त्यहा फुलपातिको दिन बेलुका घाम अस्ताउदै गर्दा बजगाजा सहित् बोको को बली दीईन्छ अनी फुलपाती लाई लगेर कोट मन्दिर मा भित्याइन्छ । हामी त्यतिबेला फुलपाती भित्राएको हेर्न दिउसै देखी फुलपती डाँडा मा गएर बस्ने गर्दथ्यौ । गाउ का टोल टोल मा लिङे पिङ हालिन्थ्यो हामी केटा केटी सबै मिलेर बाबियो जम्मा गरिन्थ्यो अनी पाका मान्छे हरुले लट्ठो बाटिदिन्थे । पछी गाउमा क्लब गठन गरियो अनी लिङे पिङ हाल्ने, गाउमा भलिबल खेल तथा सास्कृतिक कार्यक्रम गर्ने जस्ता काम हरु क्लब ले गर्न थालयो । अहिले मैले दसैं मनाउन नपाएको परिस्थिती बस ८ बर्षा भाईसक्यो तर सबैले दसैं को कुरा गरेको सुन्दा मन भरिएर आउछ अनी सम्झिन्छु ति बालपन मा मनाएको दसैं

सम्पूर्ण मित्रहरु, छरछिमेकिहरु, नतापाता गन्य मान्य, गुरु गुरुमा, सबैलाई यो प्रदेसिको शुभकामना छ । तपाईंहरुको २०७० सालको दसैं शान्त, सुखी खुशी साथै रमाइलोका साथ बितोस ।







           समयले साथ दियो भने अर्को साल त्यही गाउमा सङै दसैं मनाउला भन्ने आशा गर्दै छु । 

Saturday, September 14, 2013

कथा : तुहिएको सपना

ओई.... कती चलेकी !! त्यस्ले हामीलाई सुनाउन को लागि भनेकी थि तर आफ्नै साथी तिर फर्किदै । नजिकै बसेका प्रकाश र म भने खसखुसुक गर्न वाध्य बनेका थियौ किनकी ऊसका नजर चोरि चोरि हामीलाई नियालिरहेका थिए । एउटी रातो टिसर्ट अनी निलो जिन्स मा थि भने अर्की हरियो कुर्ता सलबार मा । रुप हेर्दा लाग्थ्यो स्वर्ग बाटै झरेका थिए दुबै जना त्यसैले त मेरो साथी प्रकाश को दिल मा मन्द मन्द हाबा बहिरहेको थियो म भने प्रकाशे लाई जिस्काउन लागे । 

शनिबार को बिहान, माघको महिना भर्खर घाम उदाएको आहा !! म्याग्दीको महारानी थाना को पाखा घाम ताप्ना अनी महारानी देबी को दर्शन गर्न भनेर हामी दुबै त्यता लागेका थियौ । मंगल्घाट का ब्यपारिहरुको पसलबाट आएको जेरी को बासना ले प्रकासेको मुखमा पानी न आएको त हैन तर देबी को दर्शन गर्ने अनी बल्ल नास्ता गर्ने भनेर उस्लाई प्रमिस गराइसकेको थिए घर बाट निस्कदै । यहाँ त महरानी को भन्दा नि पहिला देबी को दर्शन होला जस्तो लागिसक्यो मलाई मेरो साथी प्रकाश भने उनिहरुलाई टुलुटुलु हेदै दुई अमल पालेको जुँगा बटारिरहेको थियो । Read more

Thursday, May 9, 2013

मुख हेर !! हेर !!




















बिहानै उठेर जाँतो पिस्दै थिए 
जेठो छोराले फुन बजायो 
आमा मुख हेरे है भन्यो 
मैले भने हेर हेर बाबु ! हेर 
हैन कस्तो जमना आयो 
फुन मा नि मुख हेर्न मिल्ने भएछ 
जे भए पनि 
बर्षा दिन मा फोन गर्‍यो मेरा नाक फुले खुशीले 
बुहारी  नाती नातिनाको खबर सोध्नै लाग्या 
फुन त काटियो चट्टै ...!!! Read more

Wednesday, May 8, 2013

बिध्याको निलो तृष्णा र म


      बिद्या बहिनिलाई मैले चिनेको झन्डै चार पाँच बर्षा भयो यसको मतलब मैले उहाका रचनाहरु पढेको पनि त्यती नै भयो । ददी सापकोटा ज्यु को नेपाल प्लस मा बिध्या बहिनिका मिठा मिठा कथा हरु आईरहन्थे म यिनी कथा हरु सँग रमाउने गर्थे । कहिले काही बहिनी सँग हाइ हेलो अनलाइन मा भए पनि वास्तविक जिबन मा भने भेट्न् पाएको छैन । मलाई त्यती साहित्य का आकार प्रकार त थाहा छैन तर कुनै पनि गीत हरु गजल हरु कथाहरु पढ्दा मन पर्‍यो भने कमेन्ट गर्ने गर्छु केही आफ्ना मनका भावना हरु लाई टिपोट गर्ने गर्छु आफ्नै मन्को खुशीका लागि होला शायद । त्यसै गरी आज पनि बिध्या बहिनी को मुल्यवान कृति निलो तृष्णा पढेपछी केही मनका तरङ पोस्ट गर्न आँट आईरहेको छ् यो मेरो ब्लग मा । 

       बुक रिलिजका फोटाहरु फेसबुकमा नदेखिन्जेल सम्मा मैले थाहा पाएको पनि थिएन यस्की लेखिका बहिनी बिध्या हुन भनेर शायद यस्तो कुरो यहाँ उल्लेख गर्दा अचम्म नमान्नुहोला किनकी मेरो बानी प्रया किताब पढ्ने सिनेमा हेर्ने तर त्यसभित्र का काल्पनिक पात्रहरु लाई सम्झिने अनी ति पात्रहरुलाई निर्माण गर्ने रियल पात्रहरुलाई बिर्सिदिने । यो भन्दा ठुलो अन्याय के हुन सक्छ र आदरणिय श्रस्टाहरुलाई त्यसैले क्षमा माग्दछु म । बहिनी को बुक रिलिजका तस्बिरहरु फेसबुका मा छरपस्ट भएपछी मेरो मन लाग्यो यो पुस्तक को खोजिमा । बहिनी लाई तत्कालाई ईमेल गरौ कि जस्तो पनि लाग्यो तर गरिन । एक्दिन पाण्डुलिपी बाट किनौ कि जस्तो पनि लाग्यो तर किताब हात मा हुनु जस्तो मजा मलाई कत्ती नि लाग्दैन ईबुकमा पढेर फेरी तेसै बिते २ चार दिन हरु । एकदिन फेरी बहिनिले फेसबुकमा लेख्नु भएको रहेछ निलो तृष्णा अस्ट्रेलिया पुग्यो भनेर अनी मैले नि तेसैमा कमेन्ट ठोकिदीय दुबइ मा कता पाईन्छ भनेर । उहाले मलाई अर्का श्रस्टा आदरणिय समदर्सी ज्यु को नम्बर दिनुभयो अनी बल्ल मेरो भेट भो यो निलो तृष्णा सँग मेरो मनको तृष्णा मेटिदिनलाई । Read More

Monday, May 6, 2013

पराइको काख प्यारो


सँगै जिउछु भन्नेलाई पराइको काख प्यारो
करोड को अर्थ नबुझ्नेलाई सधैं लाख प्यारो

तिमीलाई त रोजी रोजी नन्भेजकै बानी लागेछ
आफुलाई त नुनिलोले टार्नुपर्ने दुई छाक प्यारो