जय !!! होली

होलि ले रङगायो मेरो नयाँ चोली ....
जय !! होली , जय होली ......

सबै मा होली ले ल्याउने खुशी बेजोड को हुन्छ शायद त्यसैले पनि होला के युबा के के महिला , के बुढा के केटा केटी सबै होली खेल्न तल्लिन देखिन्छन चाहे घरको माथि बाट नै लोला फ्याकेर नै किन नहोस् या अबिर ले गाला रङगाएर नै किन नहोस् । होली का रङ्गहरु सँगै नशामा झुम्ने हरु पनि को जमात अनी नशाको सुरमा मार पिट गर्ने को जमात पनि को कमी हुँदैन आजको दिन मा । म यतिबेला प्रदेशमा बसेर बिगतका मेरा होलिहरु सम्झिन्छु जहाँ म पनि यिनै कुराहरुमा सिमान्कन भएर होली खेलेको थिए ।

सम्झिन्छु बर्षा २०५७ सालको होली मेरो लागि जिबनमा अतिनै अबिस्मरणिय भएर रहेको छ जुन दिन मेरो साथी बिक्रम र मलाई होलिको रङ्गले जिबनमा एउटा काहानी लेखिदियो । त्यस दिन हामी बिहानै को योजना मुताबिक नै रङहरु किनेर होली खेल्न निस्कियौ । हामी २ जना मात्रै थियौ किनकी धेरै जमात मा खेल्ने होली भन्दा सानो सानो ग्रुप सँग भिड्दाको मजा नै अर्को हुन्थ्यो अनी हामी दुबैको पनि त्यही मनासाय थियो । बाग्लुङ्ग को बजार बिहानै देखी रङ्हरुमा लत्पोतिएको थियो । हामी घरबाट निस्किएपछी स - साना फुच्चेहरुको एउटा जमात मिसियो भनु कि हामी त्यो जमातमा मिसियौ । हाम्रो त्यो जमातले भेटे जती का लाई चोखो बच्न दिएनौ सकेजती । स - साना भुर्‍ेहरुलाई अघी लाएर आफु पछीबाट मजा लिनुको आनन्द अर्कै हुदो रहेछ अनी यसमा म भन्दा पनि मेरो साथी बिक्रम धेरै अगाडि थियो । हामीहरु होली को उमंग बोकेर श्रीनगर हुँदै उपल्लाचौर पुग्यौ । बाटोमा २ युबती नयाँ लुगामा सजिएर हिडिरहेका थिय तिनिहरुलाई देखेपछी हाम्रो जमातको फुच्चे करायो
ए ! अंकल यो आन्टी लाई छोडौ कि के गरौ ......
मैले नहेरी कनै ठोक्दे ठोक्दे भनिदिए यती भए फुच्चेलाई पुगी हाल्यो अनी त एकै छिनमा तिनिहरु पनि चिन्नै नसकिने भए ।
ति युबतिहरु गाली गर्न थाले हामीहरुलाई अनेकथरी । तर हामीलाई त्यो गाली ले के छुन्थ्यो जती छुनुपर्ने रङ्गले छोएको थियो ।




होली खेल्दा जती मजा आयो पेटमा मुसा नाँच्दा फेरी एकछिन त नमजा नै हुदोरहेछ अनी फिच्चेहरुलाई पसल पठाएर केही खाने कुरा ल्याएर भोक मेट्यौ अनी अझै रङ पनि बांकी थियो र उमंग पनि ...
फेरी रङ फ्याक्दै फर्कियौ बजार तिर नै । उपल्लाचौर को भेग सकिनै के आँटेको थियो एक्कासी हामी माथि केही भुस्तिघ्रे हरुले आक्रमण गरे । साएद तिनी हरु लोकल थिए अनी अघी हामीहरुले युबती हरुलाई रङ हिर्काएको निहु खोजिरहेका थिय । उनिहरु सबै मादक पदार्थले मतेका हुनाले हामी माथि अझै स सक्त प्रहार गर्न तम्सिरहेका थिए । पछी तिनै युबती आएर हाम्रो भिडन्तलाई साम्य पारे । मेरो हातमा चोट लागेको हुनाले साथीले मलाई हस्पिटल् लगेर गयो । hospital जाँदा पनि बाटहरुमा रङ्ग का लोला भने जिउ भरी नै परिरहे । आज प्रदेसमा बसेर होलीलाइ हेर्दा आँखाभरी नै त्यही घटना नाँचिरहन्छ । त्यसैले यो होलिको शुभ मुहर्तमा सबैलाई जय होली भन्दै सभ्य भएर होली खेल्न कामना ।
जय होली ....!!!!
प्रदिप
कतार बाट

आईमाई दिबस २००९.

women's day अर्थात अन्तराष्ट्रिय नारी दिबस २००९ सबैको मुखमा झुण्डिरहेको छ अझ भनु यतिबेला नारी हरु बिभिन्न कार्यक्रम तथा गोस्ठी मै ब्यस्त भएका छन । सबैको माग छ नारी स्वतन्त्रता यानेकी प्रिती सतात्मक मात्रै नभएर combine together with मर्तिसतात्मक पनि । कुरा जायज नै हो काम धन्धा मात्रै नारिले गर्ने अरु स्वतन्त्र पुरुशले लिने यो त ठिकै हो तर मैले यो बर्षा को नारी स्वतन्त्र कतिमा सिमित हुने अनी के के मा हुने भन्ने कुरा प्रस्ट आउनेमा आशा गरेको छु as well अंगप्रदशन मा पनि किनकी यस्मा सिमान्कन गरिएको खण्डमा साएद समाजमा नकारत्मक गतिबिधी नबढंए हुन कि ?
जसरी यो तस्बिरमा पनि लागु भैदेला कि .............



if you have any queries related this post please dont hesitate contact to this blogger or we can express feelings as well keep mind clean regarding womens movements.

के अब नेपालमा शान्ती नहुने नै हो त ???

गाँस बाँस कपासको समस्या त आफ्नै ठौँमा छ तर सबै भन्दा महत्व को बिषय भनेको नै आमनागरिक सान्ती सँगै बाँच्ने कुरा हो जो अहिले नेपालमा निकै सम्बेदनसिल बन्दै गएको छ । हरेक ठाउँमा हरेक जातिले गरेका संगठानिक गतिबिधी अनी आ - आफ्नै परिबेसका मागहरु राज्यले पुरा गर्न नसक्ने बर्तमान परिप्यक्षमा आम साधारण मनिसले दु:ख कस्ट भोग्नु परिरहेको यथार्थ लुकाएर लुक्ने कुरा होइना । आखिर संबिधान नै ठुलो कुरा होइनाकी जस्तो लाग्छ हामी साधारण अनुभब गर्दा पनि किनकी हिजो पनि एकले अर्कालाई मुर्दाबाद्को नारा लगाएर हिंड्ने नेताहरुलाई आजा पनि मुर्दाबाद्ले छोडेको देखिएको छैन भने किन आफ्नै घर आँगन,बाटो घाटो बनाउन यिनिहरुलाई संबिधान ले रोकेको होला खै !!
फेरी संबिधान लेखिए पनि यावत आधारभुत समस्या त्यतिकै निमिट्यान त नहोलानै र गर्ने भनेको त मानिसले नै हो । अहिले संबिधान नै काम गर्नलाई बाधक हैन जस्तो कि दिनहु आन्दोलन गर्नलाई के कतै रोक तोक छैन । जस्तो न त यहाँ आगो सल्काउनेलाई छ न त बन्दुक तेर्साउने लाई नै ........

अब संबिधान लेखिएला, लेख्नलाई नै त ६,७ सय जनालाई राज्यको ढुकुटी बाँड्न परिरहेको छ तर साधारण नेपाली जनता आसाबादी भएर झन्डाको पछी लागेर झण्डाको छाँयामा आफ्नो अनुहार कालो बनाउँनु त्यती उपयुक्त नहोलाकी किनकी आजपनी पजेरो चढ्ने हिजो साइकल नदेखेका हरु नै हुन जसरी हिजो साइकल देख्ने हरुले ठुला ठुला बिमान निलेका थिए र यो मार नेपाली जनताले कहिले सम्मा खप्नु पर्ने हो भनिदिने शायद अहिले सम्मा कुनै जोगी पशुपती तिर आएको छैन र त होला पशुपती तिर अगरबत्ती बाल्ने हरु टायर् बाल्न थालिसके का छन । त्यसैले म एउटा सपना बोकेको मान्छे जस्तै हाम्री नेपाल आमाले बोकेकी छन यो निबेदन गर्छु कि सक्नु हुन्छ भने आन्दोलन नगरनु होस् जसले गर्दा सत्ताधारी हरुको सत्ता जोगाउन कयौ नेपाली सपुतहरु बिना अर्थको सहिद् हुनु परेको छ ।

















हामी एकै जाती हौ नेपाली र हाम्रो यही जाती मै विश्वालाई चिनाउन प्रसस्त मार्जिन छ भने किन ब्यर्थमा पहाडी , मधेसी , चेपाङ , थरुहत ।
यदी अधिकार को लागि नै लड्ने हो भने सडक, कालेज अनी मन्दिर लाई हतियार नबनाउनु नै राम्रो हैन र यदी चेतना भया .......

प्रदिप
सपनाहरु मा

बुढी आमा गाउँघरको मेलामा छोरो लाहुरे अर्काको देशामा

यो तस्बिर मेरै गाउँकी हजुर आमाको हो । हेर्नुस् त बुढेसकालमा मजाले बसेर खाने बेलामा यो उनको मेहनत खेती प्रतिको । यो सबै प्याजका बेर्ना हरु हुन र अहिले प्याज रोप्ने सिजन चलेको छ । यि बुढी आमाले जस्तै हामीले पनि कृषि बाट मनग्य फाईदा कमाउन सकिन्छ यदी मेहनत गर्यौ भने तर हामी ठुलो भाग खोज्दै बिदेस पलाएन भएका हरु यिनै बुढी आमाले जती पनि कमाउन सकेका छैनौ । शायद नेपालमा बसेर यिनै हजुर आमा सँग काम गर्ने हो भने पनि यहाँ पसिना बगाएर तातो बालुवा मा ज्यान सुकाएजती जोहो गर्न सकिने रहेछ तर हाम्रो देशमै मेहनत गर्ने बुद्दी अहिलेसम्मा पनि आएको छैन हेर्नुस् त तल हामीले यसरी काम गर्दा पनि ।



जती बेला हामीलाई दु:ख हुन्छ त्यती बेला मनमा त घर फर्केर गाउँकै बाँजो बारी खनजोत गरु जस्तो लाग्छ तर गाउँलेहरुले नोमिनेट गर्ने लाहुरे उपनाम ले चिनिन पनि त चाहन्छौ । बाध्त्यता त सबैमा हुन्छ चाहे त्यो देश भित्र बसोस चाहे प्रदेशमा तर बाध्त्यतालाई आत्मसाथ गर्ने तरिका र समयमा पनि भर पर्दो रहेछ ।बिदेस मा जती मरिमेटे पनि घर गएको एकहप्ता पछी फेरी रिन खोज्नु पर्ने हामी तोरी लाहुरेहरुले अब देशमै काम गर्ने बानी बसाल्न पाए के नयाँ नेपाल नबन्ला र ? जे होस् भलो होस् हामी तोरी लाहुरेहरुको देशा काम गर्न लाज मान्ने तर बिदेशा जे पनि गर्ने ......

मेरो बस्ती तिरको केही झलकहरु हेर्नु है त