मेरा सपनाहरु

म मान्छे भएकोमा लाज लाग्छ ..!!!

2012-01-04T08:45:00.000+03:00

आजकाल,
मलाई मान्छे सँग डर लाग्छ
किन किन
मान्छे भएकोमा नै पश्चाताप जाग्छ
मान्छे मान्छे बिचको बिभेद देख्दा
फगत
म पनि एउटा मान्छे भएकोमा लाज लाग्छ ।

खै ! किन
तिमी म सँग बोलेको पनि पैसा खोज्छौ
जतिबेला पनि
आत्मियतालाई व्यबहारको झोलामा खन्याउछौ
चोकमा मान्छे किन्छौ
गल्लिमा मान्छे बेच्छौ
दिनमा मान्छे बेच्छौ
रातमा फेरी मान्छे किन्छौ
हुन त ,,
बत्ती, पानी, पेट्रोल, खाधन्न हरुको
अभाब भएको यो देशमा
लुटपाट, चोरि डकैति, अपरहण, बलात्कार हरु
फलिफाप भएको यो देशमा
मान्छे ले मान्छेको ब्यापार नगरे
बैमान, जालसाक्षी को ब्यापार नगरे
कसरी तिमी
फेरी एउटा नामुद मान्छे बन्छौ ??
कसरी तिमी धनीमानी गन्य हुन्छौ ??
शायद,, त्यसैले
मलाई तिमी मान्छेहरु सँग डर लाग्छ
अझै,,
आँफु पनि मान्छे तिमी जस्तै भएकोले
आजकाल आँफैसँग डर लाग्छ
साँच्चिकै,
म मान्छे भएकोमा लाज लाग्छ ।

च्याखुरिलाई गजल ,,,,!!!

2011-11-30T17:51:00.000+03:00

निहुँ नखोज च्याखुरी बंगरा झार्दिम्ला
बिच्खोलामा फ्याकेर यता न उता पार्दिम्ला

मै राम्री मै ठुलि नदेखाउ त्यो घमन्ड अझै
मेरो गालाको कालो कोठी तिम्रो ओठमा सार्दिम्ला

तिम्रो बाउँले लैजा भन्छन तिमी भने ठुस्किन्छौ
तिम्लाई माग्न आउनेलाई के के भनी टार्दिम्ला

रिस नउठाउँ है !! च्याखुरी मलाई धेरै
छातीमा चक्कु धसेर फेरी मैले त मार्दिम्ला ???

Some memories in my Life at Dutest Qatar WLL

2011-11-06T10:54:00.000+03:00

I have been worked at Dutest Qatar WLL since 2007 as a office coordinator. I have been touch with each and every employees here during my tenure some of them I have lot of memories which never can be forgettable. I always miss and solute for their supports which really been gained something in my life.

Mr. Joy Anthony & me

Mr. Joy one of my best from India, he is sales supervisor in the organization and very calm heart, lovely, much helpful person. He always cited help me during my tenure. I will always miss you joy, thanks for your great support.

Mr. Silva and Mr. Ajeet Mahato

The above 2 guys both are mechanical Engineers from Nepal (Ajeet) and Srilanka (silva) are very helpful, honest and laborious. They help me as much as and I always enjoyed with them. I always solute to yours supports and love which I have been gained during my tenure.

Mr. Nair and Me

Nair sab, he is very helpful, delighted on his behave, always calm guys working in financial department and always touch with me. Personally he help me in various sector. I always miss him in my step of life.

with Mr. Shreedharan (Master ji )

His name is Shreedharan from India Kerala but we called him Master ji. Master ji is the most popular in Dutest. He is workshop foreman and all workshop staff are under him. He is very strong on his decision that is what I like most. He is very helpful and cooperative. Since I joined with this organization he always help me I have lot of unforgettable memories with him. I always miss you master ji and thanks for your each and every supports for me here in Qatar.

Training session in TISSCO Hall

Meeting with Co-workers

Mr. Rauf Sultan (he is most friendly with me)

From the left Mr. Aneesh + Mr. Firhad + Mr. Jasim & Mr. Johnson

My best and funny dear Mr. Ramhari from Chitwan and my mesh partner

कतार मा मलाइ सबैभन्दा माया गर्ने दाजु हामि फुपा भन्छौ

Life is like a journey in which we have to learn many more. Across this adventure I came to learnt many more theory of life which is really benefit in further steps. Thanks all who made me mature in this scenario of

मेरी दिदिलाई - शुभकामना "तिहारको"

2011-10-19T13:02:00.000+03:00

फेरी तिहार आयो रे बरै ! रुँवाउन मेरी दिदिलाई
प्रदेसी भाईलाई सम्झेर आँशु चुहाउन मेरी दिदिलाई

दसैंमा मैले गरेथे बाँचा भेटौँला तिहार मा
थापाउला भनेथे दिदिको हातको सप्तरङी निधार मा
सोचेको जस्तो न रैछ् जिबन, के के भैरहन्छ्
जती सम्झ्यो उती भक्कानिदै मन मेरो रोइरहन्छ

देउँसी र भैलो गाउँछन रे बरै सुनाउन मेरी दिदिलाई
फेरी तिहार आयो रे बरै !! रुँवाउन मेरी दिदिलाई ....

सबैको दिदिभाइ देखेर दिदी नरुनु यसपाली
कर्मै भुमिमा लडाईं लड्दैछ भाई पसिना निकाली
आउनेछन पक्कै दिन पनि हाम्रा सँग सगै रमाउने
यसपाली जे भएनी दिदी अर्कोसाल हर्षले मनाउने

सुनाइदेउ गित हे! देउशी टोली मन बुझाउन मेरी दिदिलाई
भनिदेउ पिर जतिनै भएनी मन्भित्रै लुकाउन मेरी दिदिलाई

=================================================================

" २०६८ सालको देपावाली तथा भाईटिकाको पावन अबसर मा देस बिदेसमा रहनु हुने सम्पूर्ण नेपाली दाजुभाइ तथा दिदी बहिनी हरु मा मेरो हार्दिक शुभकामना छ् स्विकार्नुहोला ल यो सानो ब्लग मार्फत"

=================================================================

तस्बिर हेर्नुहोस् ब्यथा पत्ता लगाउनुहोस्

2011-10-13T13:39:00.000+03:00

तारै तारले जेलिएको माहानगरपालिका

भुकम्प जाँदा

नजिकमा अस्पताल तथा यातायतको साधन नहुदाको पिडा

दैब ले नी पिडा दिए पछि मानिसको जिन्दगी ......

पहिरेले पुरिदिएपछी मानिसको जिन्दगी .........

आखिर माया त रहेछ जीवन

सन्देश दशैंको परदेश बाट

2011-10-05T12:45:00.000+03:00

सन्देश दशैंको परदेश बाट
—————————-
    एक-दुइ दशैं बिराउँदैमा, माटै भुल्यो नभन,
    परदेशीले फर्की आउने, बाटै भुल्यो नभन

    दु:ख लाग्छ चाड-वाड, तिमी धेरै छौ पर
    प्यारो मेरो संस्कृतिको, पाटै भुल्यो नभन

   किसानै हुँ हलो-जुवा, देख्छु हर सपनि ,
  शरद याम तोरी फुल्ने, फाँटै भुल्यो नभन

पाखुरीमा साँद लगाई, फर्की आउँला देश ,
तिम्रालागी केही गर्ने, आँटै भुल्यो नभन

दशैं-तिहारको बहाना, सम्झना त उनकै
‘हे आमा नेपाल..’ गाउने, छाँटै भुल्यो नभन

उनी हाँस्दा लाउँला पिरती, जय होस् नेपालको,
प्रिय गाउँ तिम्रो मेरो , काँटै भुल्यो नभन

एक-दुइ दशैं बिराउँदैमा, माटै भुल्यो नभन |
परदेशीले फर्की आउने, बाटै भुल्यो नभन ||
———————————————–
सभार माइसनसार उमेसको ब्लगबाट
--------------------------------------------

साथै,
सम्पूर्ण मेरा सपनाहरु पाठकहरुलाई
दशैं-तिहारको शुभकामना !!!

-मनोज कार्की

दसैं आयो !! आँसु खासायो

2011-10-04T13:08:00.000+03:00

यता सुन्छु उता हेर्छु चारैतिर दसैं आयो
सम्झेर आज आफ्नो गाउँघर मेरो आँखा रसायो

गाउँका टोल टोलहरु लिङे पिंगमा नाँच्दैहोलान
कमेरो र रातो माटोले घरहरु साँज्दैहोलान
पर्खेथिन नि प्रियसिले प्रदेसी घर फर्किआउँला भनी
सोच्थिहोलिन दु:ख सुख दसैं सँगै मनाउँला भनी

यो साल पनि यस्तै भयो सार्है उदास बनायो
सम्झेर आज आफ्नो घर मेरो आँखा रसायो

बाबाले मलाई फोनमा भन्थे दसैंमा छोरालाई पक्कै भेट्छु भनी
आमा भन्थिन धेरै पछीको मनको न्यास्रो पक्कै मेट्छु भनी
गाउँले ले भन्थे यो दसैंमा लाहुरे पक्कै पनि आउछ होला
प्रदेसी फर्के गाउँघरमा त पक्कै रमाइलोले छाउँछ होला

सोचेको जस्तो नहुनी रैछ् आखिर खुशी नै हरायो
सम्झेर आज गाउँघर आफ्नो यि आँखा रसायो

म नाआएनी साथी र संगी दसैं मा रमाउनु
फोटो हेरेरै हे मेरी प्रिया यो दसैं मनाउनु
शुभकामना मेरो समुन्द्र पारीबाट स्विकार्नु सबैले
प्रदेसिले माया मार्यो भनी नसोच्नु कसैले

यता सुन्छु उता हेर्छु चारैतिर दसैं आयो
सम्झेर आज आफ्नो गाउँघर मेरो आँखा रसायो

=================================================================
सम्पूर्ण मेरा आत्मिय साथीहरु, आफन्तहरु देस बिदेस मा रहनुहुने सम्पूर्ण नेपालीहरु तथा यो ब्लग लाई माया गरी सधैं पढिदिने पाठकहरु सबैमा २०६८ सालको बिजयदशमी को हार्दिक मंगल्माया शुभकामना !! यहाँरुको दसैं हर्ष उल्लासले बितोस !!
=================================================================

Simple Yet So True.......

2011-09-28T18:15:00.000+03:00

Simple Yet So True.......

मेरी आमा {Miss you mom}

2011-09-25T18:52:00.000+03:00

आमा !!!
मलाई थाहा छैन, तिमीले कुन दु:खले हुर्कायौ
तिमीले मलाई बढाउन कती पसिना बगायौ
मैले भन्थे, तोते बोली बोल्दा
म थुलो भएला तिमीलाई खुती दिन्थु भनेर
मेरी आमा !!
तिम्रो मुहारको रँग फेरिन्थ्यो त्यो बेला
शायद
दिल भित्र खुशीको छालले तरङ फैलाउथ्यो होला ??
पक्कै छोरो पाउनु पनि एउटा भाग्य हो सम्झेर
तर
आज जतिबेला
तिमीलाई मेरो साहराको खाचो छ्
त्यतिबेला म क्षितिज पारी
जिन्दगीको चाहरा खोज्दै छु
जसरी
तिमीले

मलाई बचाउन खोजेकी थियौ
तर, म आँफैलाई थाहा छैन
मैले खोजेको चाहराले
के तिम्रो
भोक भरिएला, के सोक रोकिएला
न त औषधी हुने छ्
न त मनतातो पानी
तर
पनि सधैं भन्ने गर्छ्यौ
बाबु !! सञ्चै छस
आमा !! मेरी आमा
सञ्चै छु
पल पल तिम्रो काख को यादा मा तड्पेर
पल पल तिम्रो न्यानो माया सम्झेर
मलाई थाहा छैन
यो भन्दा बढी के नै हुन सक्छ र
म सँग तिमीलाई दिने ...............???

=============================
Note: Just Missing you Mom, little bit unwell, sitting at my office Desk & writing this to my mom....

छुट्दारैछन्

2011-09-20T07:25:00.000+03:00

गजल

कोहि मान्छे त्यस्ता रैछन स्वार्थ मात्रै लुट्न खोज्छन
साईनो जोडेजस्तो गर्छन् अनायासै फेरि छुट्न खोज्छन

सबै भन्दा जान्ने सुन्ने, उन्कै कुरा हाबी हुने रैछन
मान्दिन तिम्रो कुरा भने, रिसाएर अझै कुट्न खोज्छन

सम्झाउन खोज्यो बचन भन्छन्, फकाउदा ठुस्किन्छन
मकै जस्तो पट्टट पड्किन्छन, सिशा झै फुट्न खोज्छन

उस्का ब्यंग सबक हुन्छन् म जिस्किदा हेपेको भन्छन्
सिउँदोभरी रंगिएको प्रेम निसानी सधैंलाई पुछ्न खोज्छन !!

म माग्ने मान्छे

2011-09-16T10:52:00.000+03:00

एक मान्छे एक हतियार
दिन दिनै बढ्दै गयो अपराध
न भयो नियन्त्रण न छ् राहत
नेपाली जनता मा पर्‍यो ठुलो आघात
त्यसैले
म माग्ने !!
तिम्रो दैलो मा आए
सक्छौ दिन के ??

खाने कुरा के रहयो र चोखो
जता पनि मिसावट भन्छन
तिम्रा ठुला कुरा भाषाण बन्छन
जनता सधैं भिखारी रहन्छन
हस्पिटलमा फोहोरको थुप्रो हेरेर फर्किन्छौ
क्वाटरमा आएसी मोहोरको थुप्रो तिर सर्किन्छौ
हुन त तिमीलाई के थाहा
यतिबेला मुस्ताङ र पजेरोको दोहोरी चलेको बेला
चार सय डस्ट्बिन चोरिएको
बिहान उठ्दा जनताको
सन्दुक फोरिएको
भन्न त भन्छौ नि तिम्ले पनि अरुले जस्तै
कुरा हैन काम गरेर देखाउछु भनेर
पदको लागि हैन जनताको लागि मरेर देखाउछु भनेर
तर पनि
मन्त्राणिको चुरिफिरी देख्दा
मलाई डर लागिरहेको छ्
कतै चिप्लिन्छौ कि सारी को फेरो नेर
हैन भने
तिमी नोट् गर
म माग्ने मान्छे
दुई पैसा मागेको छैन
न त तिमीले जस्तै भोट् नै मागेको छु
न त तिमी बस्ने कुर्ची नै ताकेको छु
मात्रा
स्रिफ
सान्ती मागेको छु
महोदय !!!
बढ्दो हत्या हिंसा देखेर
रातदिन रुँदै
म नेपाली जनताको लागि
म र म जस्तैका लागि
सान्ती मागेको छु
सान्ती !!!!
बिचार गर सक्छौ दिन ???
किनकी म माग्ने मान्छे
आजा मागेको छु "शान्ती"
....................!!!!!
किनकी
सान्ती बिना यहाँ
के छ् र सम्भब ?????

तस्बिर आँफै बोलेको छ् पिडा कती छ् भनेर ??

2011-08-17T11:48:00.000+03:00

नेपाल भन्ने स्वच्छ शान्त मनोरम ठाउँ थियो रे भनेर विश्वा ले मुल्याङ्कन गर्ने दिन हरु नजिकदै छन । राजनीतिक उथलपुथ, बढ्दो हत्या हिंशा, अपराधी हरुको लुक्ने सुरक्षित ठाउँ, जस्ले जे गरे नि हुने ठाउँ भनेर घोषणा गर्न मात्रै बाँकी छ् अब यो नेपाल मा । सानो मुलुक मा सबै भन्दा धेरै ३२ पार्टी वा !! वा !!
जती सम्झ्यो उती दुख्छ छाती, झर्छ आशु तर ठाउँ छैन चित्त बुझाउने । म् त नेपाली हुँ भन्दै गर्व गरेर हिंड्ने दिन गएको छ् हामी नेपालीको । हेर्नुहोस् तल का केही तस्बिर हरु आखिर पिडा कस्ले बुझ्दछ ?????


यसरी यात्रा गर्नु को पिडा कती होला नेपालीहरु मा

यात्रा गर्दा गर्दै बिच बाटोमा यसरी चक्काजाम मा फस्नुको पिडा कस्तो होला ?

क्षण भर मै आफ्नो घर बढीले बगाइदिदा कस्तो होला मन /जिबन ??

देस मा सरकार छैन भनौ भने सात सात दल ले राज गरेका छन । ६०१ जनाले भत्ता खाएकै छन जनताको कर बाट कहिले को कहिले को प्रधानमन्त्री बनेकै छन । बजेट कार्यकर्ता लाई बाँड्छन । हेर्दा हेर्दै कस्तो भो यो मेरो देस नेपाल । कस्ले बुझिदिने यो पिडा ???

बक्तब्य ...!!!

2011-08-12T10:46:00.000+03:00

सिस्नोले हात पोले झै !!
अतित ले मन पोल्दा
दुँनियाले ताली ठोक्ने गरेको छ्
म बेहोसि मै आफ्नो पिडा बोल्दा ...................!!

कुनै दिन सत्य लेखेका यि कलमहरुका
अनायासै निब भाँचिएलान भन्ने सोचिन मैले कुनै दिन
न त काँडाले कोपे जस्तै चस्किरहेका घाउहरु
जिबन का रेसमा
पाइला पाइला मा ठोकिएलान यसरी भन्ने नै भो
तर
दुर्घटना पर्नु
न त नियोजित थियो
न त सम्भाब्यता
यदी त्यसो भए
दोष कस्को थियो
तिम्रो या मेरो
या त हाम्रो त्यो भेटको .........??

म दोष दिन्न तिमीलाई
मेरा ति गल्ती हरुलाई
ति मेरा सपनाहरुलाई
जुन तिम्रो क्षणिक स्वार्थ ले भत्किएका थिए
तिम्रा व्यबहार ले लुटिएका थिए
र
म रित्तै, लर्बराउदै, बर्बराउदै
आफ्नै कुटिमा फर्केको थिए
तिम्रो जिबन धान्ने सिकार बनेर
फेरी पनी बलात्कार पछीको पिडा सहेर
म आफ्नै गन्तब्यमा हराएको थिए
एउटा जिन्दगी बाँच्न,
मृत्‍यु बाट ब्युँताउन
मसान घाट मा अन्सन बसिरहे ..........!!

कयापलट ..!!!
मसान बनेर सताउदैछ्यौ किन फेरी ?
किच्कन्या भएर तर्साउदैछ्यौ किन ?
शायद तिमीलाई
थाहा छैन होला
यो जिउदै मरेको लाश ले
सन्जिवनि घाट पाइसकेको छ्
मुर्छित सपनाहरु ब्युतिसकेका छन
बन्द गराइएका आँखाहरु खोलिसकिएका छन
त्यसैले
तिमी जस्ता किच्कन्या हरुले
यो हड्डिको आश नगरे राम्रो
फेरी मेरो मसान घाट्मा बास नगरेकै राम्रो
नत्र
खुर्सानीको राग हालेर
उडाउन नपरोस
त्यो जिन्दगी
तातो रातो कोइलाले
डाम्न नपरोस त्यो पापी मन
खबरदार ...........!!!

"HAPPY FRIENDSHIP DAY" - सम्झना साथीहरु लाई

2011-08-07T17:34:00.000+03:00

" बिहान उठ्न बित्तिकै मोबाइल हेरेको म्यासेज आएको रहेछ । " आउर फ्रेन्डसिप इज ट्रेजर फर मि" पाकिस्तानी पत्रकार मित्र को थियो यो म्यासेज पढ्दै गर्दा मेरा नयन भरी बितेका ति पलहरु जो स्कुल अनी कलेज मा बितेका थिए नाँचिरहे । एकछिन मनभित्रै उल्लासमय भयो फेरी उदासमय पनि किनकी ति दिनहरु एकदमै मिठा अनी भावनात्मक थिए ।

त्यतिबेला अहिले जस्तो फेसबुकमा हाइ हेलो गर्ने नेट्वोर्क थिएन न त याहो म्यासेन्जर सम्मको पहुच थियो ग्रामिण भेगमा जन्मिएका हामि धन्नै प्रजातन्त्र नआउदै आफ्नै गाउँमा माध्यामिक स्कुल खुलेको ले कहिल्यै १० मिनिट भन्दा बढी हिडिएन स्कुल जान अनी आउन पनि । टाढा टाढा का साथिहरु कसरी स्कुल आउछन् होला भनेर म सोचिरहन्थे अनी गुरु हरु नी कति एक डेढ घन्टाको उकालो चढेर त कति आधा एक गन्टा ओरालो झरेर आउनु हुन्थ्यो । स्कुल पढ्दा २/४ जना हरु निकै नै आत्मिय साथिहरु हुनुहुन्थ्यो उहाँ हरु सँग बिताएका पलहरु आज पाइला पाइला मा ठोक्किन्ने गर्छ्न । आहा !! कति निर्दोस थिए ती मीठा पलहरु । कति साथि हरु सँग त अझै पनि कन्ट्याक छ तर धेरै जसो साथिहरु आफ्नो जीवन चलाउनै मा को कता हुनुहुन्छ संपर्क नै छैन् तैपनि फेसबुकले कतिको खबर भने दिएको छ ।

जब नौ दस कक्षा पढ्न थालियो तब हातमा पत्रपत्रिका पर्न पनि थाले । गाउँका दाजुहरु जो जागिरे थिए वा शहर मा कलेज पढ्दथे उहा हरुले किनेका अनी पढेका पुरानै भए पनि कामना,युबामन्च, मधुपर्क आदि इत्यादी पत्रिकाहरु मेरो हात् मा पर्दथे म मधुपर्क का कथा हरु नसिध्याए सम्म सुत्दैन थे । २०५३/०५४ साल तिरै हो पत्रपत्रिका पढ्न थालेपछी भने पत्रमित्रता गर्न मै तल्लिन हुन्थ्यो मन । बुवा लाई कपी कलम किन्ने पैसा माग्यो अनी {रु२० /३० सुल्क हुन्थ्यो त्यतिबेला यी पत्रपत्रिकामा}हुलाक बाट पठायो तर एउटै पटक निस्किएन मेरो नाम् र तस्बिर मैले जतिपटक पठाए पनि सायद् सबै भन्दा बढी पटक मैले कामना सिने मासिक मै पठाएको थिए होला खै !! चिट्ठीको खामभित्र हालेको त्यो पैसा कहाँ जान्थ्यो तर पनि म मेरो नाम् र तस्बिर छापिन्छ की भनेर हरेक महिनाको पत्रिका किनिरहन्थे भने पत्र मित्र गर्ने भित्तो बाटा नाम् छानेर ३/४ दर्जन पत्र पनि पठाए हुम्ला । हुलाक मा मेरो मामा हुनुहुन्थ्यो रु १ को टिकट उहाँ बाटै सित्तैमा पाउथे अनी के चाहियो खाम सदा पेपर लाई आफै गम लगाएर बनाइन्थ्यो जुन हामिलाई ६ कक्षामै पूर्व ब्यबसायिक शिक्षा बिषय पढाउने गुरुले सिकाउनु भएको थियो तर अहिले त बिर्सियो पनि खाम बनाउन । तिनै दर्जन पत्रहरुको उतर मा २/४ जनाको पत्र प्राप्त भयो जस्मा पनि चमौला कैलालिकी सिता चाम्लिङ जी सँग झन्डै ५ बर्ष पत्रचार भयो त्यसपछि भने उहा कसैकी हुनुभो पत्र हरु बन्द भए । कति मीठा थिए ती मित्रता का क्षणहरु जति सम्झिए पनि अघाउदिन म ती दिन देखी के गर्नु फर्केर जाना नमिल्ने ती दिन हरु सँग ...............

०५५ सालमा एस एल सी पास् गरियो अनी बसाइ भो बाग्लुङ बजार तिर । त्यसपछि कलेजमा हाम्रो ९ जानाको अतिनै मिल्ने ग्रुप बन्यो । नर बहादुर, धीरज, बिबेस, दिपा, प्रतिक्षा,सबिना,मिरा अनी म । त्यो बेलाको दोस्ती अर्कै पाराको थियो कक्षा कोठा मा पछाडि बसेर हल्ला गर्ने अनी एक्जाम को बेला दिन मा एकले अर्कालाई भुलाउने राती सबै जनाले आफ्नो आफ्नो तयारी गर्ने धन्न हामि नवै जना ले पास् गर्यौ । मैले त प्रतिक्षा जी लाई धन्यबाद् दिनै पर्छ उहाँले बनाएको नोट् बुक बाट धेरै कुरा सिकेको थिए मैले । त्यतिबेला को दोस्ती सम्झिदा मन हर्शले आँशु पोख्न खोज्दछ । त्यतिबेला बजारमै पनि ईन्टरनेट को सुबिधा थिएन हवाइ पत्रिका हरुले माहोल बनाएका थिए धौलागिरिमा त्यसमा पनि साहित्यिक कार्यक्रम् हरु निकै हुन्थे र हामि त्यसैमा रमाउदथ्यौ । सानिध्य,बिक्रम बिबस,भबभिन्न,बाबुराम भुशाल,गङगाधर चिन्तन, राजु रिजाल, नारायणी खरेल,याम थापा, प्रकट कुमार, हामि हरु सबै साहित्यको बैसाखी टेकेर धौलागिरिका स्रस्टा प्रेम् छोटा, सान्तिनारायन, काजी रोशन जी हरुसंगै हातेमालो गर्दथ्यौ । बनभोज कार्यक्रम्, अनी बिभिन्न स्कुलहरुमा गएर पनि कार्यक्रम् हरु गरिरहन्थ्यौ । आज सबै साथि हरु को कहाँ हुनुहुन्छ केही संपर्क पनि छैन् कतिपयलाई फेसबुक का भित्तो हरुमा भेटाए पनि राम्रो सँग बोलचाल हुन पनि पाएको छैन् आखिर यहि त रैछ वास्तविक जीवन । उतिबेला देखि अहिले सम्म पनि मलाइ साथ् दीरहनु भएको छ मित्र बिबेश काउँचा जी ले । यहाँ हरु सबैलाई आज साथि दिबस को उपलक्ष्यामा सम्झिएर सुभाकमान सुस्वास्थ्यको दिर्घायुको,प्रगतीको स्वीकार्नु होला यो सानो ब्लग मार्फत । जहाँ हुनुहुन्छ सुखी र खुशि हुनुहोला ल ।

त्यस पछि देश् मा द्वन्द चर्किन थाल्यो, जागिर को हाहाकार मच्चियो अनी लागियो प्रदेसको आँगन तिर । प्रदेसमा झन धेरै साइला हरु भेटिए, पल्लो गाउका हर्केहरु थपिए, माथिल्लो गाउका सेरबहादुर हरु, तल्लोथरका मन बहादुर हरु ससुराल तिरका सालीहरु, मावली गाउका भुन्टेहरु सबै यहि आँगन तिर आए । यहि प्रदेस को आंगनमा डाक्टर,इन्जिनियर, नर्स,किलिनर, ड्रैइभर, सबै मेरै देसका भरिए गर्दा गर्दा आज झन्डै ४ लाख नेपाली हरुले श्रम बेचिरहेका छौ यो आँगन मा । यहि आँगन मा पैठोजोरी खेल्दै दोस्तिका हात् बढे फिलिपिनो हरु सँग, इन्डियन हरु सँग,स्रिलन्कालीहरु सँग, सुडानिज सँग,इन्डोनेसियन सँग । कोहि आत्मिय बनेर भावना साटे,कसैले चोट्मा अझ चोट थपे कसैले सम्झना छाडेर गए ,नेपाल मा कहीले पनि नदेखेको पूर्व को अमर राई, अर्जुन बस्नेत, पश्चिम का लेटर बहादुर, रामानाथ, उत्तरका हिरा तामाङ्, राजु लामा दक्षिण का अजित महतो, सुर्य राजबन्सी, अस्मिता कायस्थ,निता गुप्ता हरु यो प्रदेसी भुमिमा झन चोखो मित्रताको साईनो गाँसे । मानिसको जिन्दगी साँच्चिकै गन्तब्य बिहिन यात्रा रहेछ कहाँ कतिबेला टुंगिने हो थाहै नहुने ...............

अन्तमा आजको यो मित्रता दिबसको उपलक्ष्यमा सबै मित्र हरु चाहे बचपन मा गाँसिएका साईनो हुन या स्कुले जीवन मा फेरि या त कलेज पढ्दा किन नहुन या प्रदेसी भुमिमा साथ् दिने हातहरु या त फेसबुका का वाल मा भेटिने देश् बिदेस का मित्रहरु या त अन्लाइनमा मीठा कुरा गर्ने हम्सफर हरु सबैलाई मेरो हार्दिक सुभकामना ......!!!

"Happy Friendship Day"

मेरो जिल्लाको केही तस्बिर हरु तपाइहरुको लागि ल

2011-07-29T13:51:00.001+03:00

मनोरम म्याग्दीको गाऊ

बेनी बजार {सयद बेनी नगरपालिक अब देखि }

म्याग्दीको प्रख्यात चिमखोला गाऊँ

म्याग्दी कै एक गाउँ

लालिगुराँश अनी धौलागिरी हिमाल म्याग्दीको शान

बसन्त को बहार लालीगुँरास को जिल्ला नेपाली रास्ट्रिय फूल

मेरो आफ्नै पुरानो पोस्ट बाट {(याद हरु घरि घरि आउँदा रैछन् )}

2011-07-12T13:20:00.000+03:00

"You Never can be forgotten this eyes"

अनुतरित हेराइ बोकेका यि आँखा
सिधा - सिधा
मेरो मुटुमा घुसेर आक्रमण गर्न थालेका छन ।
सिधा - सिधा
दिमाखमा चढिसकेका छन
त्यसैले म नियाली रहन्छु यि हेराइ
म खोतलिरहन्छु ति पर्खाइ
कतै मेरो बाटो कुरेका त छैनन
अहँ .....
कसरी सम्भव छ
हैन असम्भब पनि त के छ
के यो हेराइको भाव त बुझ्न सक्छस ...???
फेरी बुझेर पनि त के गर्न सक्छस र !!!
मेरो चर्मा चक्षु भित्र को यि द्वन्द्र
करण
आखिर यिनै आँखा हरु >
अनौठो हेराई बोकेका यिनै आँखाहरु
अदभुत रहस्य पोखेका यि आँखाहरु
म फगत मा
या त द्रबिभुत भएर ....
या त मदहोसी बनेर
पीइरहेको छु प्यालाहरुमा जिन्दगी को
म पल पल झुमिरहेछु नशा भित्र यि आँखाको
आखिर बुझ्नै गार्हो यि आँखाहरु
जती नै खोजे पनि
आखिर भुल्नै गार्हो यि आँखाहरु .............

फेसबुक च्याट

2011-07-09T12:27:00.002+03:00

कथा

म फेसबुक खोलिन भने शायद निदाउन नि सक्दिन, कुनै दिन अफिसमा कामको चापले राती सम्मा बस्नु पर्‍यो भने नि रुममा पुग्न बित्तीकै पहिला फेसबुक खोलेर नै अनी अरु नित्य कर्मा तिर लाग्छु, कहिले काही त फेसबुक संगै धेरै रातहरु काटेको छु धेरै दिनहरु साटेको छु ।

म प्रया तस्बिर हेरर नै फ्रेन्ड्स रिकेस्ट गर्छु अनी फोटो हेरेर नै रिक्वेस्ट हरु एसेप्ट गर्छु । एकपल्ट कसैलाई एड गर्न हजार पल्ट् सोच्नेगर्छु त्यसैले नि होला मेरो नेट्वर्क मा बल्ल ६४८ जना साथीहरु हुनुहुन्छ शायद यसैमा पनि ६५% महिला साथीहरु हुनुहुन्छ जसमा पनि १५% सँग निकै नै भाबनात्मक साईनो जमिरहेको छ् ।

एकदिन मेरो वाल को दाँया साइट मा एड टु फ्रेन्ड भन्दै एउटा तस्बिर मुस्कुराइरहेको थियो । तस्बिर हेर्न बित्तिकै म एकछिन त के गरु नगरु दोधार मा परे । हात ले माउसको बाटन थिच्न थिच्न खोजिरहेका थिए तर सकिन फेरी उनको वाल मा गएर केही जानकारी लिन मन लाग्यो अनी वाल हेरे तर साथी नभएको लाई अनुमती नरहेछ । आ भो गर्दिन भन्दै सुत्ने तर्खर गरे किनकी रात छिप्पिदै थियो फेरी भोली त बिहान घाम ननिस्कदै काम मा जानुथियो । कम्पुटर बन्द गरेर सुत्न त खोजे तर अहँ निन्द्रा नै लागेन ,,, आँखा चिम्लेर कोशीस गरे दिमाख् मा उही तस्बिर कुदिरहेको थियो । खै !! कतिबेला निन्द्रा परेछ् थाहै भएन ...............

भोलिपल्ट बिहानै उठेर कम्पुटर खोलेर फेसबुक मै लगअन गरे आखिर यो मेरो दैनिकी नै हो । फेरी पनि मेरो आँखा त्यही तस्बिर मा गएर टक्क रोकियो । यसपाली मैले केही सोच्नु भन्दा पहिला नै मेरा औलाले एड टु फ्रेन्ड क्लिक गरिसकेका थिए । हाम्रो स्टाफ बसले हर्न बजायो म हतार हतार अफिस मै आए । दिन भरी म के उनिले मलाई एड गरिहोलिन त आदी इत्यादी सोच्दै काम गरेको थिए । मेरो अफिस मा फेसबुकको सरभर काटेका थिए सायद यो राम्रो पनि हो किनकी फेसबुक मा मान्छे अल्झियो भने ठुलो ब्यथा बल्झिने रैछ् शायद म जस्ता धेरै नै यसको सिकार भएका नै हुनुपर्छ बिशेष युबा अब्स्था भन्दा नि प्रौढ हरु यसमा झुमेको नै पाए मैले त ।

पिलिक्क रातो नम्बर १ देखियो । मैले हत्तपत्त क्लिक गरे उनिले नै मेरो रिक्वेस्ट लाई Approved गरिछिन । म उनिको वाल पेज हेर्न तिर लागे बडा मिठा मिठा शब्दजालले रंगिएको थियो ।

"हिजो पनि सपनिमा देखे तिमीलाई नै

आज बर्बराउदै यिनै शब्द लेखे तिमीलाई नै "

Garima is online ल्यपटपको राइट साइड मा नोटिफिकेसन आयो । म भने बल्ल साइत जुर्यो भनेर कुरा गर्न थाले ।
"कस्लाई देख्नु भो त सपनिमा ?" बिना औपचारिकता मैले जिस्काउन थाले यो मेरो आदत नै हो नयाँ नयाँ साथीहरु सँग बोल्ने ।
उनी झुक्किन क्यारे यसरी बोलाँउदा या कस्तो खालको मान्छे रैछ् पहिलोचोटि नै यसरी बोलाउने सोचिन कि । एकछिन कुनै उत्तर आएन । म आफ्नै वाल मा कनिकुथी गर्न थाले ।

हि ही हि !!!! क्लिक्क मेरो च्याट बक्समा देखियो ।

कहाँ बाट होला गरिमा जि मैले जान्न चाहे तैपनी ।
मसान घाट बाट हो प्रदिप जि ! उनको पहिलो जबाफ नै तर्साउने आयो ।
भुत बनेर मान्छे हरुलाई सताउने पेशा हो कि के हो हजुर को ! मैले जबाफ यसरी नै फर्काए ।
म किच्कन्या बनेर कसैको फ्लो गरिरहेकी छु प्रदिप जि !
तर मलाई तर्साउन पाइदैन नि !! हा हा मैले हाँसेजस्तो थपिदिन्छु
हि ! हि ! हि !
कुरा जम्दै थियो उनी अनायासै अफ देखिईन । हैन उनिले मलाई कहाँ बाट भनेर नि सोधिनन अनी उत्तर पनि कस्तो कडा हो । रात छिप्पिदै गएको थियो म सुते

भोली पल्ट पनि हाम्रो कुरा यसरी नै सुरु भयो अनी अन्त्य पनि कुनै औपचारिकता बिना । म् भने उनी को होलिन के गर्दै होलिन किन आफ्नो परिचय लुकाइरहेकी छन भनेर जान्न चाहन्थे । हुन त म् विबाहित मान्छे कुनै पनि स्त्रिलिङ बारे जानकारी लिनु कुनै उचित त थिएन नै अझ त्यसमाथि म कसैको ब्यक्तिगत कुरा हरु को पछी लागेको थिए किन यो सब गरिरहेको छु आँफैलाई थाहा थिएन । कहिले काही उनी अन लाइनमा नदेखिदा फेसबुक नै सुन्य लाग्थ्यो । आफ्नो मनले आँफैलाई सोध्थ्यो , हैन ! प्रदिपे तैले यो के गरिरहेको छस ? त एक बिबाहित् पुरुष त्यसमाथि तेरी प्यारि श्रीमती ले थाहा पाए तेरो के हबिगत होला ? बेलैमा सोच है बेलै मा । फेरी अर्को मनले भन्थ्यो यार इट इज जस्ट टाइम पास यार नोथिङ । प्रदिप जस्ता हजार जनाले फेसबुक मै समय बिताइरहेकाछन जस्ट टेक इन्टर्टेन्टमेन्ट ।

समय आफ्नै रफ्तार मा थियो यही रफ्तार संगै मान्छेहरु फेसबुकमा गती लिएका थिए र गरिमा अनी म पनि हाम्रा यात्रामै बगेका थियौ दुई किनराहरु छिचोल्दै । यतीसम्मको यात्रामा केही हाम्रा पर्सनल् कुरा हरु पनि साटासाट गरिसकेका थियौ सिरिफ म् बिबाहित् हुँ भन्ने कुरा बाहेक ।

उनी काटमान्डौकी स्थानिय, प्रोजेक्ट को गतिलो जागिर, स्कुटरको यात्रा अनी फेसबुकमा च्याटिंग । जिन्दगी निकै रमाइलो गरेर बितिरहेको छ् भन्थिन । हुन त जिबन मा जब कुनै सम्स्या हरु आउँदैनन तब सम्मा मान्छेको जिबन सुखी नै देखिन्छ । हामीहरु कस्ले आज के खायो कता गयो यहाँ सम्मा कि राती निन्द्रा लाग्यो कि लागेन सम्मा का कुराहरु साटासाट गर्दथ्यौ ।

एकदिन अचानक कुरै कुरा मा उनिले सोधिन "प्रदिप ! हामी कहिले बिहे गर्ने ?"
मैले नि ठट्टै ठट्टा मा शायद आउने बैशाखमा भनिदिए
हि ही ही ही उनी हासिन मैले नि हा हा हा हासेरै जबाफ दिए

केही बेर को मौनता पछी उनिले फेरी सोधिन "साँच्चै तिमीले बिहे गर्छौ नि मलाई" । यसपाली भने म थोरै हिच्किचाए जबाफ दिनलाई । हैन कतै गरिमा ले साँच्चै ठानेकी त छैनन ।

के भनु नभनु सोच्दा सोच्दै मेरा औलाहरुले टाइप गरिसकेका थिए "के संका लाग्छ र कुनै ?" अनी इन्टर थिचिदिए ।
"खै ! हुन त कस्को मनमा को पसेको नै हुन्छ र तर संसार विश्वाश मै अढेको छ् ... थाहा छैन किन म पनि तपाइमाथि हराइरहेकि छु " उनी त सेन्टिमेन्टल कुरा गर्न पो थालिन् ।
"गरिमा ! जिबन भनेकै अनेक रंग तरँगहरुले भरिएको हुन्छ तिमीले मलाई भन्दा नि आँफैलाई विश्वाश गर शायद तिम्रो आशाहरु एकदिन भरोसा बनेर जिबन लाई साथ दिने छन " मैले नचाहेर पनि जबाफ दिनै पर्ने भो ।

रात छिप्पिदै गैरहेको थियो । नेपाल मा त रातको एक बजिसकेको थियो, यतिबेला सम्मा पनि हामी च्याटिङ मै रमाइरहेका थियौ ।

"गरिमा ! अब त सुत भो तिमी किनकी भोली त अफिस जानु छ् तिमीलाई यती राती सम्मा बस्नु स्वास्थ्य को लागि पनि नराम्रो हो " मैले लम्बिरहेको हाम्रो कुरो लाई छोट्याउने प्रयास गर्छु ।

"सुतेर पनि त कहाँ सान्ती छ् र मलाई ! सपना मा पनि तिमी सताउन आइरहन्छौ " गरिमाको जबाफ आजा निकै मलिन जस्तो लागिरहेको छ् ।

एकछिन केही कुरा गरेर उनी अफलाइन भैइन् , यता मेरो दिमाख् घुम्न थालयो ८० किमी को गतिमा मा । ब्रेक त लगाउनु पर्छ नै मैले यो गतिलाई तर मैले ब्रेक लगाउदा कसैको ब्रेन फेल हुने त हैन म एक्लै डराउछु । हैन ! आज गरिमा ले किन यसरी कुरा गरिन ? के उनी साँच्चैको माया गर्छिन त मलाई ? मैले आफ्नो मनलाई दिने कुनै उत्तर पाउन सकिन । मेरो निन्द्रा आज उडिरहेछ जसरी चराले आकाशमा कावा खाइरहेको हुन्छ । कोल्टे फेर्दै हजार कुरा हरु सोचिरहेको छु । शायद मेरो यो ठुलो गल्ती भयो इमान्दारिता का साथ मैले भन्नु नै पर्ने थियो गरिमा लाई कि म बिबाहित् हुँ भनेर । अब कसरी भन्ने होला "सरी गरिमा ! म तिमी सँग झुटो बोले कि म अविवाहित हुँ भनेर" शायद गरिमाको दिलमा कती चोट लाग्ने होला यो कुरा सुने पछी, कतै गरिमाले सबै पुरुष लाई नै घिर्ण गर्ने त होइनन ? यस्तै उस्तै सोच्दा सोच्दै कती बेला निदाए थाहै पाइन बिहान उठ्दा बस चढ्ने बेला भाईसकेको थियो , हतार हतार अफिस तिर लागे ।

"ए ! प्रदिप ! मेरो घर मा बिहे को कुरो चल्यो तिमी छिट्टो नेपाल आउन पिलिज" गरिमाको पहिलो संबाद थियो आज ।
म झस्किए अब कसरी भनु कि म बिबाहित् हुँ भनेर ! मेरो मुटुले ढ्याङ्रो ठोकिरहेको थियो तर कती नै शाहस गरे पनि मेरा औलाले ति शब्द हरु टाइप गर्न सकेनन। बरु अब धेरै छैन नि गरिमा अर्को महिना मा त आइहाल्छु नि मैले तेही कुरा दोहोराए जुन कुरा गरिमा लाई पहिला नै थाहा थियो
म २०६८ सालको नयाँ बर्षा मनाउन भनेर जादै थिए नेपाल करीब बिहे गरेर कतार फर्किएको १० महिना पछी । यतिबेला मैले मेरो मनमा मेरी प्यारि श्रीमती जसलाई बिहे गरेर छोडेर आएको थिए सम्झिए यता गरिमा भने बिहे गरेर हनिमुन मनाउन कहाँ जाने सम्मा को प्रश्न तेर्साउन भ्याइसकेकी थिईन।
"ती सबै कुरा त्यहा आएर गरुला नि है गरिमा" मैले फकाउन थाल्छु उनिलाई।
म उनिलाई भेटेर सम्झाउछु आखिर उनी नि मान्छे त हुन नि कसो नसम्झेलिन र ? म जानी जानी कसरी जिबन लाई दुई बाटोमा हिडाउन सक्छु र ? हुन त म पातकी नै हुँ यस्तो लाग्छ कि हरेक बिबाहित् पुरुषले आफुलाई चुकाउन बाट जोगाउनु नै वास्तव मा आफ्नी श्रीमती लाई सच्चा माया गर्नु हो तर म यहाँ चुकिसकेको थिए । मैले दुइजना लाई धोका दिदै छु एक त आफ्नी जिबन संगिनिलाई भने अर्की मलाई हरेक समय साथ दिन चाहने गरिमा लाई । यो वास्तवमै पुरुषले गर्ने महिला हिंसा थियो मैले बुझेर नि लचार बनिरहेको थिए ।

गरिमा सँग कुरा गरेरै मेरा दिन हरु बितिरहे । न् त मैले गरिमा लाई स्पस्ट पार्न सके न त गरिमा ले मेरो वास्तविक पहिचान गर्ने चेस्ट नै गरिन । शायद उनिले मलाई पूर्ण विश्वाश गरेकी छीन अनी माया पनि र त एक अन्जान पुरुष लाई जिबन सुम्पिने निर्णय गरिरहेकी छीन । तर के थाहा उनिलाई एकदिन उनिले माया गर्ने विश्वाश गर्ने मान्छेको रुप उनको सामु छताछुल्ल हुँदैछ एक धोकेबाज अनी चरित्रहिन पुरुष को रुपमा शायद त्यस दिन देखी गरिमाको मनमा पुरुष प्रती नै घिर्ण जाग्ने छ् । म आँफैलाई थाहा छैन गरिमा र गरिमा जस्ता कती महिलाहरुले बेहोरिरहेका छन यि दु:खद घटना त कती पुरुष हरुले सास्ती ब्यहोर्नु परेको छ् म् अनी म जस्तै लाचार,स्वार्थी , धोकेबाज पुरुषहरुले गर्दा ।

यो माया भन्ने चिज पनि यस्तै रहेछ यता तान्यो उता खुम्छिन्छ माथि उकास्यो तल भत्किन्छ् । मैले पनि गरिमा लाई थाहै नपाई माया गर्न थालेछु यस्तो लाग्दथ्यो कि उनी सँग कुरा नहुँदा मेरो संसार नै अन्धकार छ् । शायद उनी पर्तिको आकर्षण ले होला या त उनी म देखी टाढा नहुन भनेर होला बेला बेला मा मैले आफ्नो यथार्थता निकाल्न खोजेनी घाँटी नेर नै आएर अड्किन्थ्यो अनी आ ! जे त होला भनेर निरन्तरता दिएरहेको थिए ।

बिस्तारै घर जाने दिन पनि आउन थाले । नेपाल आए पछी मैले गरिमालाई कल गरेर एक ठाउमा भेट्ने बाँचा पनि गरे । म अप्रिल ०८ तारिख यहाँ बाट नेपाल पुगे । मेरी श्रीमती बिमान्स्थल लिना आइन । आफ्नी प्यारी श्रीमती लाई देखेपछी म आँफैलाई अझ ठुलो आत्मग्लानी हुन थालयो कि मैले निकै ठुलो भुल गरिरहेको छु । म दुबिधामा थिए यदी कुनै एक निर्णय गर्दा पनि आफ्नै जिबन सँगिनी सँग खेलबाड हुने त कसैको मन भाँच्चिने थियो । हुन त मैले कुनै क्षणिक स्वार्थ को लागि गरिमा सँग यती सम्मको यात्रा गरेको थिइन तर पनि आफुले गल्ती गरेको महसुश भैरहेको थियो ।

म भोलिपल्ट श्रीमती लाई साथी भेट्न जानु छ् भनेर गरिमा लाई भेट्न गए ।
हामी तस्बिर बाटै चिन्जान भएकोले मलाई उनी कस्ती होलिन भन्ने कौतुहुलता लागेको थियो शायद उनिलाई पनि मलाई जस्तो भएको हुनुपर्छ । म निस्चित ठाउमा पुग्दा गरिमा आईसकेकी रैछिन् मलाई देख्न साथ नमस्ते गरिन म भने हात मिलाउन पुगे । मन भित्र भित्रै आतन्कित थियो मेरो कसो गरी आज म गरिमा लाई फकाउने होला भनेर ।

"फोटो मा बाँदर जस्तो देखिए नि मान्छे त हेन्डसम नै हुनुहुदोरैछ" उनी ठट्टा गर्दै बोलिन ।
"अँ ! तिमी पनि त किच्कन्या भन्दा कमकी त रैइनछौ नि त " मैले हाँसेरै जबाफ दिए ।

हि ही ही उनी पनि हाँसिन म पनि हाँसे तर मेरो हाँसो ले आफ्नै मुटु कोपिरहेको थियो । हामी निकै बेर कुरा गर्यौ । गरिमा भने निकै खुशी देखिन्थिन शायद उनिले सोचेको या त रोजेको जस्तै मान्छे परेको थिए होला म । उनिले त आफ्नो घरपरिवार सित भेटाउने अनी further कुरा चलाऊने भन्न् थालिन् । म भने ब्रेक फेल भएको गाडी जस्तै स्पिड मा थिए थाहा छैन यो गाडी कहाँ गएर एक्सिडेन्ट हुने हो । कती नै कोशीस गर्दा पनि मैले आफ्नो सक्कली रुप देखाउन सकिन गरिमा लाई । मैले २, ४ दिन म परिवार भेट्न गाउँ जादैछु अनी फर्किएर गरिमाको परिवार लाई भेट्ने र बाँकी निर्णय गर्ने भनेर उनिसँग फेरी झुट बोले । यसरी फेरी अर्को गल्ती गरेर म आफ्नो रुम तिर फर्किए ।

बर्सौ पछी भेट हुँदा कुन श्रीमान श्रीमतीलाई खुशी नहोला र मेरी श्रीमती पनि निकै फुर्किरहेकी थिइन खुशीका रेखा हरु उनको अनुहारभरी दौडिरहेको थियो । जती जती म उनका खुशीहरुलाई अनुभुती गर्थे उती उती गरिमा सँगको सम्बन्ध सम्झेर रुमाललिरहन्थे । कुनि कुनै बेला उनिले झस्काइरहन्थिन जब म कल्पना मा हराइरहेको हुन्थे । बाहना अनेक गरेर भए पनी मैले श्रीमती बाट टाढा नै राखे मेरा कुरा हरु । २, ३ दिन यसरी नै बित्यो ।

"ए ! प्रदिप उठ्नु न गएर मासु लिएर आउनु पसलबाट आज मेरी हितैषी मित्र आउँदै छे क्या भिनाजुलाई हेर्न लाई " एकाबिहानै मलाई श्रीमती ले उठाइन ।
"ल ! ल बियर सियर लिएर आउन भन मलाई हेर्न आउनेलाई त " अब गृहमन्त्री ले आदेस दिदा म पुलिस ले नमान्ने त कुरै भएन उठेर सोझिए मासु पसल तिर ।

हामी दुबै मिलेर खान पकाइवरि गफ गरेर बसिरहेका थियौ । कसैले ढोका ढ्याक ढ्याक गर्‍यो ।

" ए ! उँ आइ क्यारे मेरी प्यारि साथी " यती भन्दै मेरी श्रीमती ढोका खोल्न थालिन् म भने आफ्नो अनुहार एना मा हेर्न थाले ।

नमस्ते ! भिनाजु चिने चिने सुने सुने जस्तो स्वर आयो
म पछाडि फर्किए । मेरो होश हवास् नै उड्यो त्यहाँ उनै गरिमाको उपस्थिती थियो ।
मलाई देखेर एकछिन नमस्ते गरिरहेका उनका हात हरु उचालिरहे । मैले उनको अनुहार मा बेचैनिका रेखाहरु दौडिरहेको पाए । मैले सिचुयसन लाई सहज् बनाउन आउनु आउनु बस्नु भन्दै सोफा देखाए ।

तपाईं हरु गफ गर्दै गर्नु म कफी लिएर आउछु भन्दै म किचन तिर छिरे । मुटु चिसो हुन थाल्यो एकछिन मेरा हात गोडा पनि काँपे । आँफैलाई विश्वाश भैरहेको थिएन यो सपना हो या बिपना । भगवान ले पनि कस्तो कस्तो जुराउदारैछन् जिन्दगीमा । मैले गरेका हरेक क्रियाक्लाप हरु आँफैलाई पश्चाताप लाग्न थाल्यो । अफुलाई सम्हालेर म् कफी लिएर गए उनिहरुको सामु ।

मैले नजर जुधाउँन नै सकिन गरिमा सँग न त उनिले मलाई नै हेरिकी थिईन शायद उनको मन मा रिस र घिर्ण एकसाथ सल्किरहेको थियो होला

"कस्तो लाग्यो त गरिमा ! भिनाजु तलाई " मेरी श्रीमतीले हाम्रो मौनता लाई चिर्दै बोलिन ।
"जुन जस्तो औशिको रातमा चाहिने शायद ! तेरो जिन्दगी सधैं उज्यालो हुनेछ " कि कसो भिनाजु उनिले म तिर पुलुक्क हेर्दै बोलिन ।
मेरी श्रीमतीको हाँसोले एकछिन बातावरण रोमान्चक बन्यो । म सँग भने बोल्ने कुनै शब्द नै थिएन, मन भरी पिडा हरु सल्बलाइरहेका थिए ।

तपाईंहरु कुरा गर्दै गर्नु म खाना लगाउछु है भन्दै मेरी श्रीमती किचेन तिर लागिन ।

आइ एम सरि गरिमा ! मैले तिमीलाई भन्न् त खोजेको थिए तर सकिन । यो मेरो ठुलो भुल हो यदी सक्छ्यौ भने माफ गरिदेउ ल् ।

उनी उता फर्किन शायद उनको आँखा मा टिल्पिलाइरहेको आशु को ढिक्का मैले नदेखोस् भनेर होला । उनी एक शब्द पनि बोल्न सकिनन र मैले नि बोल्नु कुनै उचित ठानिन यतिबेलै मेरी श्रीमतीले खाना खाना आउने उर्दी लगाइन ।

म खाना खाइसकेपछी बाहिर जरुरी काम छ् भन्ने बाहना बनाएर निस्किए । पाइलाहरु लरबराइरहे म रक्सिको नशा मा झै हिडिरहेको थिए । आफुलाई आत्मा ग्लानी मात्रै भयो अनी सुकेधारा देखी माथि गुम्बा भएको डाँडा तिर लागे ।

झन्डै एकमहिनाको बसाई मा म एक्दिन पनि गरिमा लाई फोन गरिन । कहिले काही भेटेर गल्ती को प्रश्चित गर्छु भन्ने सोचे पनि त्यो पनि गर्न सकिन । गरिमा लाई कती चोट परेको होला सोचेर मात्रै अनुभब गर्न सक्थे वास्तव मै म एक लचार बनिरहेको थिए ।

म दोहा फर्किए । रुममा पुगेपछी म आफ्नो फेसबुक लग अन गरे । झन्डै एकमहिना सम्मा धेरै साथीहरु को सन्देश आएको रैछ् हेर्दै जान थाले । गरिमाले पनि एक सन्देश लेखेकी रैछिन ।

"मान्छे हरु यती निच होलान भन्ने मैले सोचेकि सम्मा पनि थिईन शायद एक पल पनि सोचेकि हुन्थे त आज यसरी पल पल आशुको पोखरिमा डुब्नु पर्ने त थिएन । सुनेकी थिए माया मा धेरै रुनु पर्ने हुन्छ भनेर आज आँफै रोएर हिंड्नु पर्दा बल्ल थाहा भयो माया गर्नेहरुले पाउने सँजाय के रहेछ भनेर । धन्न भगवान तिमीले बेलैमा मेरो आशुहरु झार्न पुग्यौ नत्र मेरो कारणले मेरी बच्पन देखिको हितैषी साथीको कस्तो बिचल्ली हुनेथियो होला ! शायद तिमीलाई धन्यवाद दिनै पर्छ किनकी तिमीले मेरी बालसखी लाई रुन बाट बचायौ । जिबन लामो छ् भन्छन तर मलाई थाहा छैन मेरो जिबनको दुरी कती नापिएको छ्......... । जिबन मा धेरै खुशी रहनु प्रदिप !! अल बिदा !!"

मेरा औलाहरु थर्थर काँपिरहे चाहेर पनि कुनै शब्द हरु लेख्न सकिन । दोहोराइ तेहराइ पढे तिनै शब्द हरु । काँडाले कोपे जस्तै मुटु चस्किरहयो .....................!!

महिलाहरू बिग्रिएकै हुन् त ?

2011-07-06T10:58:00.001+03:00

-बबिता बस्नेत
विभिन्न जिल्ला जाँदा हिजोआज हाम्रो आमा उमेरका कतिपय महिलाबाट प्रायः उस्तै प्रकारका कुरा सुन्नुपर्छ, वरिपरि भएका घटना सुनाउँदै उनीहरू भन्ने गर्छन्, ‘लौन जमाना पनि कस्तो आयो, महिलाहरू त लोग्नेमान्छेबिना बस्नै नसक्नेजस्तो पो गर्न थाले त । हाम्रो पालामा हाम्रो खसमहरू वर्षौंसम्म खै कहाँ जान्थे, हामी थाहासमेत पाउँदैनथ्यौँ, न टेलिफोन न चिठ्ठी-पत्र, एक-दुई वर्षपछि आफैं टुप्लुक्क आइपुग्थे, हामी घर-व्यवहार चलाएर बस्थ्यौँ, घरपरिवारमा राम्रोे व्यवहार हुँदैनथ्यो तैपनि सहेरै बस्थ्यौँ तर अहिले त घरबाट लोग्ने हिँड्न पाएको छैन तिनका श्रीमतीहरूको कुरा गरेर साध्यै छैन । छोरा-छोरी टिप्यो तिनलाई पढाउन भनेर सहरतिर गयो, गाउँमै हुँदा पनि खै के-के हो के-के ।’ पुरुष बिदेसिने र महिला घरमा हुनेहरूमध्ये केहीको त्यस्तो कुरा होला आमा तर यदि महिलाहरू बिदेसिने र पुरुषहरू मात्रै घर बस्ने हो भने उनीहरूको अवस्था त झनै बढी के-के हो के-के हुन्थ्यो होला । विभिन्न जिल्ला जाँदा कतिपय आमा र हजुरआमाहरूसँग यस्तै संवाद हुन्छ हिजोआज । अहिले गाउँमा धेरै युवा बिदेसिने र तिनका श्रीमतीको अरू नै लोग्ने मानिससँग सम्बन्ध गाँसिने कुरालाई लिएर ‘खै यी आइमाईहरूले किन यसरी मति छाडेका हुन्, सुन्दा पनि अचम्म लाग्छ’ सम्म भन्ने गरिएको छ । गत आइतबार र सोमबार काभ्रे र सिन्धुपाल्चोकमा रहँदा पनि यस्तै प्रकारका केही घटनाका बारेमा सुन्नु मात्र परेन, घटनाका केही पात्रसँग भेटघाट पनि भयो ।
काभ्रेको गोकुले गाविसका एक मगर युवा वैदेशिक रोजगारका लागि साउदी अरब गएका रहेछन् । तिनी फर्किएर आउँदा श्रीमतीको पेट अलि अस्वाभाविक लागेपछि, तिम्रोे पेट कसरी यस्तो भयो भनेर सोधेछन्, श्रीमतीले तपाईं पो विदेशमा मीठो-मीठो खाएर आउनुभो, यहाँ ढिँडो खाएको पेट कस्तो हुन्छ यस्तै त हो नि भनिछिन् । तिनले पत्याएछन् र धेरै पेट लाग्यो भने स्वास्थ्य राम्रोे नहुने बताएछन् । त्यसको एघार दिनपछि श्रीमतीले जुम्ल्याहा बच्चा पाइछिन्, छोरा र छोरी । आफू तीन वर्ष विदेश बसेर घरमा आएको एघार दिनपछि श्रीमतीले बच्चा पाउँदा श्रीमान्लाई दुःख लाग्नु स्वाभाविक नै थियो । तिनले श्रीमतीसँग बच्चा कसको हो भनेर सोध्दा केही नबोलेपछि ती दुई नाबालक बच्चालाई आफैंले डोकोमा बोकेर सुत्केरी श्रीमतीलाई लौरो टेक्दै हिँड्न लगाई काभ्रेको सदरमुकाम धुलिखेल ल्याएछन् । टाढा र दर्ुगम गाविस भएकोले तिनलाई सदरमुकाम आउन पूरै तीन दिन लागेछ । धुलिखेलस्थित प्रहरीचौकीमा बच्चाहरूलाई डोकोबाट बिसाएर प्रहरीसामु उनले सबै कुरा बताउँदै यी कसका बच्चा हुन् उसको पत्ता लगाई श्रीमतीलाई जिम्मा लगाइदिन अनुरोध गरेछन् । त्यसअघि ती महिलाका चार सन्तान रहेछन् । अहिले ती सुत्केरी धुलिखेलमा महिला विकासद्वारा सञ्चालित अल्पकालीन सेवा केन्द्रमा छिन । तिनलाई गर्भवती बनाउने गाउँकै शिक्षक फरार छन्, प्रहरी र जिल्ला शिक्षा कार्यालयमार्फत ती शिक्षकको खोजी जारी छ । ६ वटा बच्चाकी आमाजस्ती नदेखिने ३१ वषर्ीया ती महिलालाई आफूसँग शारीरिक सम्बन्ध राख्ने ती शिक्षक कुन स्कुलमा पढाउँछन् भन्नेसम्म थाहा छैन, नाम भने थाहा छ- नारायण मगर । गत सोमबार यस पङ्क्तिकारसँग दुईवटा बच्चालाई पालो गरेर दूध चुसाउँदै तिनले भनिन्, ‘म सासू-ससुरासँग छुटि्टएर दुई छोरा र दुई छोरीसँग बस्थेँ, खेतीपाती गर्थें, घरदेखि निकै टाढा पल्लो गाउँमा स्कुल छ, त्यही स्कुलमा बसेर पढाउने नारायणसर प्रायः शुक्रबार र शनिबार मकहाँ आउँथे, यस्तै भयो । पेटमा बच्चा आएको पाँच महिनापछि जब मैले म दुई जीउकी भएँ भने त्यसपछि ती फेरि कहिल्यै फर्किएर आएनन् ।’ उनलाई गर्भवती बनाउने ती शिक्षक अहिलेसम्म सर्म्पर्कमा आएका छैनन्, चिनजानका मानिससँग उनले खबरसम्म पठाए, ‘ती मेरा बच्चा होइनन् भनिदिनू ।’ सानै उमेरमा विवाह भएकी ती महिलाले पढेकी छैनन्, वर्षौपिच्छेजस्तो जन्मिएका तिनका चार छोराछोरी पनि स्कुल जाँदैनन् । अब उनलाई के गर्ने, कहाँ राख्ने, ती बच्चाहरू कसरी हर्ुर्किएलान् भन्ने कुराले प्रहरी, अधिकारवादी सबैलाई पिरोलेको छ । वैदेशिक रोजगारमा जाने लोग्नेका स्वास्नीहरूले गरेका ‘लोग्नेमान्छेबिना बाँच्नै नसक्नेझैं’ -गाउँलेकै भाषामा) को एउटा उदाहरण बनेकी उनको अवस्था दयनीय बनेको छ । उनकै शब्दमा भन्नुपर्दा नारायण सरसँग उनको त्यस्तो प्रेम पनि होइन, तिनको घर कहाँ हो उनलाई थाहा पनि थिएन तर टाढा भएकैले स्कुमै बस्थे भन्नेसम्मचाहिँ उनले बुझेकी छिन् । वास्तवमा यस्ता धेरै महिला छन् जसले भोलि केसम्म होला भनेर सोच्नै नपाई पुरुषहरूले सम्बन्ध राख्ने अवस्थामा पुर्‍याइसकेका हुन्छन् । गाउँमा सुकिला-मुकिला बनेर हिँड्ने शिक्षक, प्रहरी, सेना या यस्तै पेसागत पुरुषहरूसँग महिलाहरू बहकिने गरेका छन् । र, दोषचाहिँ घरमा श्रीमती, छोराछोरी हुँदाहुँदै लोग्ने विदेशमा छ भन्ने थाहा पाएर जालमा फसाउने ती पुरुषहरूले पाएका छैनन् उनीहरूलाई यी लोग्नेमान्छेहरू किन यसरी बिग्रिएका, घरमा स्वास्नी छ र पनि यिनलाई के भएको यस्तो भनेर कसैले भनेको छैन । महिलालाई भन्ने गरिएको छ, गाउँका आइमाई बिग्रिए, खत्तमै भए, के भएको होला यस्तो –
जीवनसाथीप्रतिको इमानदारी पुरुष या महिला दुवैले समान रूपमा निर्वाह गर्नुपर्ने हो तर हामीकहाँ त्यही इमानदारी पुरुषले निर्वाह नगर्दा खासै फरक परेको देखिँदैन भने त्यस्तो केही भइहालेमा महिलामाथि भने पहाड नै खस्ने गरेको छ । कतिपय महिलाले नियतवश नै अरूसँग सम्बन्ध बढाएका पनि होलान् तर अधिकांश महिला मानवीय कमजोरीलाई व्यवस्थापन गर्न नजान्दा या नसक्दा यसप्रकारका घटनामा परेका देखिन्छन् । ती जुम्ल्याहा बच्चा पाउने महिलालाई नै हेरौँ, अहिले उनी वैदेशिक रोजगारमा गएकी र तिनका श्रीमान्ले यता कुनै महिलासँग सम्बन्ध राखेर त्यसैगरी बच्चा पाएका भए समाजले भन्ने थियो, स्वास्नी घरमा थिइनँ, लोग्नेमान्छे हो गल्ती भयो । उनकी श्रीमतीले पनि यसलाई सहजै लिनुपर्ने अवस्था यो समाजले सिर्जना गरिदिने थियो । गाउँघरमा हिजोआज कतिपय घटनाचाहिँ जबर्जस्ती पनि हुने गरेका रहेछन् । एकपल्ट कसैसँग सम्बन्ध भएपछि आफूले गल्ती गरेको महसुस गर्दै सिन्धुपाल्चोककी एक महिलाले आफूसँग सम्बन्ध राख्ने गाउँमै कार्यरत पुरुषलाई भनिछिन्, मेरो श्रीमान् विदेशमा हुनुहुन्छ जे हुनु भइहाल्यो, अब म सम्बन्ध राख्दिनँ तपाईं घरमा नआउनुस् । त्यसपछि ती पुरुषले आफूले एकपल्ट सम्बन्ध राखिसकेकाले फेरि नराखे लोग्ने विदेशबाट फर्किएपछि सबै कुरा भनिदिने बताएछन् । यसरी ‘ब्ल्याकमेलिङ’ गर्दै निरन्तर सम्बन्ध राखिरहने पुरुषहरू र अरूको नजरमा ‘खत्तम’ भएर सधंै मनोवैज्ञानिक त्रासमा जीवन बिताइरहेका महिलाको सङ्ख्या ठूलो छ गाउँघरमा । पारिवारिक विखण्डन अहिले वैदेशिक रोजगारीले निम्त्याएको एउटा प्रमुख समस्या हो, र यो दिन प्रतिदिन बढ्ने क्रममा छ ।
===============================================================
मलाई यो लेख एकदम राम्रो लगेकोले सभार गरी हजुर हरुलाई सेर गरेको छु पढ्नु है त साथीहरु !
सभार: घटना र बिचार
=============================================================
यहाँहरुको प्रतिकृया पक्कै आउनेछ

जिन्दगीको गोरेटोमा

2011-07-02T11:45:00.000+03:00

छैन मेरो घरबारि जिन्दगीको गोरेटोमा
कस्ले देला छहारि जिन्दगीको गोरेटोमा

सँगै बाँच्ने, दु:ख साट्ने जिन्दगीको सहयात्रि
भेटिएनन नरनारी जिन्दगीको गोरेटोमा

पर्खिरहे लाली त्यो उदाउला कि भन्दै भन्दै
कहाँ जाउँ आशा मारी जिन्दगीको गोरेटोमा

जती सोच्यो उती बढ्ने दुखियाको दु:ख यहाँ
बाँचिरहेछु बोकेर भारी जिन्दगीको गोरेटोमा

गहनायो रे मेरो श्वास तिम्रो सुखी बस्तिभरी
लैजा दैब !! दह तारी जिन्दगीको गोरेटोमा
=====================
ं कहिलेकाँही लेखिन्छ हो गजलको नाम मा जे पायो तेही (कती सजिलो है ! रदिफ र कफिया मिलायो बस)

रुँम भनेनी आँशु छैन्

2011-06-30T12:47:00.000+03:00

रुँम भनेनी आँशु छैन् झन हाँसुम् कसरी
मन भरि चोट बोकी झन बाँचुम कसरी

तिम्रो आकाश उस्तै उस्तै मेरो धर्ति जस्तै
भत्काइहाल्यौ आँगन मेरो झन नाँचुम कसरी

सँग संगै गर्छु भन्थ्यौ नमेटिने यात्रा हाम्रो
धागो छिनेको चङ्गा भए मन गाँसुम कसरी

सुनेको छु आजकाल तिम्ले प्रदिप भन्छ्यौरे मर्यो
जिउँदो लाश बनेर आफ्नै सुचना टाँसुम कसरी

असार १५ लाई सम्झदै यो गीत

2011-06-29T12:38:00.000+03:00

असारै महिना खेतमा धान रोपेर बस्यौ कि
बर्षा र बाढि आयोकी कतै हिलोमा फस्यौ कि !!

म खन्थे आली जोतेर सकी, बिउँ तिमी बनाउथ्यौ
दुख र सुख गरेर हामी बेस्सरी रमाउथ्यौ
सम्झिन्छु आज ति दिन हाम्रा खाडीमा बसेर
न सके फिर्न न सके रिण तिर्न मुग्लान पसेर

कठै ! पानी चुहयो कि घरमा चिसोमा बस्यौ की
बर्षा र बाढि आयोकी कतै हिलोमा फस्यौ कि !!

नसराप्नु प्रिया ! पापिले यस्तो हाल गर्‍यो भनेर
प्रदेसी गाउँमा भुलेर बस्ने चाल् गर्‍यो भनेर
साँहुको रिण सके त तिर्न हाँस्नेथ्यो मुहार
प्रदेसी पक्कै फर्किन्छ एकदिन माया चाँही नमार

रातो माटो चिप्लो बाटो डिलबाट खस्यौ कि
बर्षा र बाढि आयो कि कतै हिलोमा फस्यौ कि !!

==============================

असार १५ लाई सम्झदै यो गीत
तस्बिर : माईसन्सार उमेसको ब्लग बाट
==============================

गजल

2011-06-26T21:01:00.000+03:00

शब्द छैन् मेरो अनेक बाहना देखाउनेलाई
घात् गरि चोट थप्ने चाहना देखाउनेलाइ

मै राम्रो म नै ठुलो मेरै कुरा ठीक हो रे !
गल्ति सबै अरुकै हुनी भावना देखाउनेलाई

सिस्नो जस्तै पोल्ने मन पानीमै चोपेर
पाखुरी बजार्दै मेरोसामु सामना देखाउनेलाई

रोज्यौ त खुशी हुने जिन्दगीको गोरेटो त्यो
सलाम गर्छु बिट मारी स्थापना देखाउनेलाई

शब्द छैन् मेरो अनेक बाहना देखाउनेलाई
घात् गरि चोट थप्ने चाहना देखाउनेलाइ

=========================
Pradip "Sarik"
म्याग्दी
हाल: कतार

स्वार्थी यो दुनियाँमा तिमी पनि भेटेर छुट्टीयौ

2011-06-12T09:09:00.000+03:00

स्वार्थी यो दुनियाँमा तिमी पनि भेटेर छुट्टीयौ
तिर्खाएकी रैछौ तिमी आफ्नो प्यास मेटेर छुट्टीयौ

घाम देख्यौ राम्रो लाग्यो जुन देख्यौ झनै राम्रो
तिम्रो गीतको धुन खोज्दै मेरो जिबन रेटेर छुट्टीयौ
तिर्खएकी रैछौ तिमी आफ्नो प्यास मेटेर छुट्टीयौ

सँगै मरम सँगै बाँचम भन्यौ अनी जिबन साटे
रंगिएको सिउँदो पनि धोइपखाली मेटेर छुट्टीयौ
स्वार्थी यो दुनियाँमा तिमी पनि भेटेर छुट्टीयौ

लेखिएथे अमिट कथा जिन्दगीका यि पन्ना भरी
निशानी यो नाता प्रमाण सबै चेतेर छुट्टीयौ
तिर्खाएकी रैछौ र पो प्यास मेटेर छुट्टीयौ

सन्तुलित प्रेमको खाँचो

2011-06-07T12:28:00.000+03:00

लेखक

प्रिय स्‍मृति ढकाल
नेपालगन्ज

Email: pdhakal.npj@gmail.com

यो स्तम्भकार दिनको थकाई मेट्न नेपालगन्ज को एक कटेजमा प्रबेश गर्‍यो । संयोगले मै बसेको कुर्चि तल बिन लिफाको कागजको चक्टो खसेको रहेछ । खै ! कुन्नी खासै त्यस्ता चकटाहरुमा मन नजाने गरेको भएपनी तयसदिन किन गयो म नै अनबिज्ञ छु । ट्याप्प टिपेर नियाले अनी सरासरती नजर डुलाउँदै गए ............

.............सायदै तिमीले त्यसैबेला इन्कार गरिदिएको भएनी म बेग्लाई यात्रा तय गर्थे होला । समय धेरै पर घर्कि सकेको छ् । तिमीले जे भन म तिम्रो दिलको छहारिबाट् चाहेर पनि फरक सक्दैन । झन्डै आधा दसक लामो प्रेम्को यात्रा बाट मलाई स्तब्ध पार्दै तिमी कुन लोकको स्मरण गरिरहेका छौ ? तिमीलाई मैले भनेकै त हो नि तिम्रो र मेरो प्रेम सम्भब छैन, आखिर तिमी नै जबस्जस्ती गर्यौ , र मेरो हृदयलाई बेजोडले आफ्नो दिलको मन्जिलमा मलाई नछुट्ने गरी कस्यौ । आखिर तिम्रो कसाइ त मुटु धस्ने छुरा रैछ् । त्यही कसाइ र धसाइ लाई जिबन जिउने आधारसिला ठानेर एक्पटक तिमीलाई सम्झने दुस्प्रयास गर्दै छु, यदी तिमीलाई कही कतै कुनै शब्दले चोट पुराएको जस्तो लाग्यो भने मलाई माफ गरिदेउ ...............

मेरी दिलकी रानी अनु, राप्तीनदी देखिको किनारदेखि अधर भरिको मुस्कान तिमीलाई, बसन्त ऋतुको आगमनसँगै नब पालुवाले तिम्रा हरेक अंग अंगहरुलाई चुम्न सफल रहोस्, भबी जिन्दगीको लागि सरल र सुगम यात्रा तय गर्न सफल हुनु, मिठास र मधुर प्रेम बंश यतिमात्र । भनिन्छ अतितको चिन्ता नगर किनकी अतितलाई सुधार्न सकिन्न, यदी तिमी मान्छे हौ भने भबिस्यको चिन्ता गर जो पल पलमा आफुलाई सुधारेर अघी बढ्न उत्प्रेरणा प्रदान गर्छ । अतित त रुँवाउने र ससिरलाई धरासायी गर्ने काल्खण्ड हो । बुझेर पनि आज म पुरानै अतित लाई सम्झने प्रयास गर्दैछु । तिमीले त्यतिबेला फोन नगरेको भए शायद यो अतित अतित बन्ने थिएन होला, अनी यो कागजी पन्नामा प्रेमा का शब्दहरु पोखिदैनथेहोलान पनि, त्यती मात्रा हैन जिबन्ले फरक मोड लिएको भान गर्ने थिएन होला । सुन्नु न ! तपाईं सुमन बोल्नु भा ? तपाईंको आबज बिल्कुलै मन परो । स्टेजमा अती ढिला गरी बोल्नु न है, फेरी माइन नगर्नुस म तपाईंको सुभेच्छुक भएर मात्रा सुझाब दिएको अन्यथा नसम्झनु होला ल बाइ .....। बाइ ...यही थियो मेरो आवाज प्रतिउत्तर मा । राम्रो सुभेच्छुक बाट जोडीएको हाम्रो सम्बन्ध अजम्बरी नाता बन्न पुग्यो । चर्खे पिंग जस्ताइ घुम्दा घुम्दै ७ बर्षाको अनबरत प्रेममय हाम्रो जिन्दगी खै !! कसरी काँचको सिशासरी चकनाचुर पर्‍यो म त्यही प्रश्नको उत्तरको खोजिमा छु । कस्ले चुडायो प्रेम ? म् भन्छु उनिले नै यो प्रेम लत्ताएर अर्कै रोजिन । उनी भन्छिन उसले मेरो प्रेम ईशारा कहिल्यै बुझ्न सकेन । खै ! म स्वयम कुन दुनियाँमा छु मलाई नै थाहा छैन । जिन्दगीका हरेक मोडहरु खै किन निराशा र एक्लोपनले गाँजिरहेको छ् ? न् त रातमा निन्द्रा न त दिन मा भोक, प्यास यि सबै किन ? आखिर कहाँ म लर्खराइ रहेको छु । अनु, तिमी आँफैले भनेकी त हौ , हाम्रो प्रेम चलचित्रको द्रिस्य हैन अनी कुअनी रंगमंचको नाटक जस्तो पनि हैन ता कि नजर बाट एकैछिनमा झार्न सकिने या मार्न सकिने । महाप्रेम नायक रोमियो र जुलिएट को उदाहरण दिएर तिमीले हाम्रो प्रेमको यात्रा तय गर्यौ । समय र परिस्थिती सदाबहार हुदोरहेनछ । म् म भित्रै रहिरहे तर तिमी अर्कै दिलमा बसाइ सर्यौ ।

........यती शब्द मात्रै बुझियो अरु अली पानीले भिजेको रहेछ । स्तम्भकार ले बुझेन । पत्र पढेपछी म बडो सोचमग्न भए । यो प्रेमी कती बिचित्रको रहेछ । एउटा धोका खाएको शब्द र अर्को धोका दिने शब्द । पछील्लो अवस्था मा यही धोका दिने र पाउने शब्दवलिले कयौ युबा युबतिहरु मनसिक तनाब बाट गुज्रिरहेका छन । अपरिपक्क प्रेम को उर्लिदो भेलले मै हम भन्ने युबा तुबतिहरु अछुतो रहन सकेका छैनन । १२ १४ बर्षाको उमेर मा नै ब्वाइ फ्रेण्ड्स र गर्ल फ्रेन्ड्स भन्दै सम्बन्ध राख्ने हरु पछील्लो दिनहरुमा उदास र निराशको भुमरिमा परेका छन । बिशेषत : यि र यस्तै सम्बन्ध बाट प्रेमको रुप धारण् गरेकाहरुको यात्रा ब्रेक लागेको ईतिहास मात्रा हामी कहाँ जिबित छैन कयौ यि र यस्तै सम्बन्धहरुबाट अकाल मै ज्यान गुमाएका छन । शायदै यस्तै मानसिक तनाब होला । शिक्षाको बिकास सँगै पछील्लो अवस्था मा क्षणिक् आनन्द र क्षणिक् मनको प्यास को लागि बढेको पस्चिमेलि प्रेमको बतासले यहाँ पनि गजबको जग बसालिसकेको छ् । त्यो चाहे, बिद्यालय भित्र कै युबा युबतिहरुमा होस् या कलेजमा नै किन नहोस् । हो, उमेरको प्रभाब होला तर पहिले अर्थात हामीले हाम्रो हजुर बुवा हजुर आमाको प्रेमलाई जान्न चाहयौ भने हामीले गरिरहेको प्रेम कहाँ छ् त्यसको तुलना गर्न आबस्यक छ् । शिक्षाको बिकास सँगै बर्तमान परिस्थितीमा हामीले गरिरहेको प्रेम कस्तो छ् वा के भैराख्या छ् भनेर एकपटक आँफैले आँफैलाई नियाल्न आबस्यक छ् । छाडा प्रेमले क्षणिक् आनन्द र मदहोस् त बनाउला तर हामीलाई सधैं निराश्मयि जिन्दगीबाट टाढा राख्न सक्दैन त्यो धुब्रसत्य नै हो । जब सम्म यहाँ सन्तुलित प्रेम गरिदैन तब सम्मा प्रेममय जिन्दगीको पारीकल्पना गर्नु ब्यर्थै हुने छ् । प्रेम गरेकै कारण धोका पाउने र दिने स्थिती कहिल्यै पनि बन्द हुने छैन । यही निर प्रश्न श्रीजना हुन सक्ला प्रेम प्राप्तिको लागि मात्रा हैन त्यगको लागि पनि हो तर त्याग र बलिदान पनि हाँसी हाँसी हुन सक्नुपर्छ । सधैं रुँनु र समाज बाट एक्लो भएको महसुस हुनका लागि शायद प्रेम गरिदैन होला र गर्नु पनि उचित हुनेछैन । पछील्लो पुस्ता मा शिक्षा संगै भित्रिएको उरन्ठौले प्रेमले निम्ताएको मानसिक तनाबलाई किनरा लगाउन स्वयम प्रेमिप्रेमिका हरुनै अलर्ट हुन आबस्यक छ् । समयमा आफुलाई सुरक्षित राख्न सकिएन भने माथिको सुमनले मात्रा हैन कयौ युबा युबति यसै गरी धोका खाने छन । स्तम्भकारले यती मात्रै सोच्न भ्यायो अनी भन्न मन लाग्यो प्रेम गर्ने हरुलाई सादुबाद .............!!!

हार्दिक श्रदान्जली !! राजा बिरेन्द्र लाई

2011-06-02T13:34:00.000+03:00

आजकाल त राजा लाई सम्झिदा नि राजाबादी भन्ने चलन छ् क्यारे आखिर जे सुकै भनुन म राजाबादी हैन भन्नु भन्दा पनि देसले गर्न खोजेको परिवर्तन को दिसा तिर शाहज लम्किन चाहने अरु नागरिक जस्तै एक नागरिक हुँ । मैले न त राजा बिरेन्द्र लाई भेटेको छु न त राजापरिवार र दरबारको बारेमा केही थाहा थियो एउटा पहाडी मुलुक मा साधारण परिवार मा जन्मेको मैले त्यो हसियत राख्न सक्ने कुरा नि भएन मैले पनि छापा हरुमा जे पाए त्यही बाट नै राजा र राजापरिवार को बारेमा जाने । जे जस्तो भए नि मैले राजा बिरेन्द्र लाई मन पराउथे र रानी एस्वर्या लाई त म कबिता हरुमा पहिले नै चाँडनी शाह को नाम ले पढिसकेको थिए त्यो तेतिबेला माध्यामिक तहको पाठ्यक्रम मा नै हो शायद ।

मलाई थाहा छ् देस मा गरीब जनताले न हिजो नै राहत पाएका थिए न त अहिले नै । जे जती भए स्रिफ राजनीतिक नारा हरु नेता भनाउदाको मुखबाट निस्कने बाहेक अरु केही हुन सकेन । आजकाल त देसमा जनता पनि छाडा भएको महसुस गरेको छु । मैले सुनेका बिरेन्द्र साह्रै नै जनता प्रेमी थिए रे खै ! हुने हार दैब नटार भने जस्तै उनिलाई त मारिदिए नै तर एक दसक बितेर जादा पनि हत्यारा को भन्ने प्रश्न आँफैमा पहाड भएर चुलिदैछ ।

मैले आज उनिलाई सम्झेर श्रदान्जली दिन उपयुक्त ठाने आखिर मेरो यो कर्तब्य पनि हो किनकी म उही राजाको प्रजा थिए ।

केही लाइन हरु मेरो कलम बाट

कुन पापिको आँखा लाग्यो मारिदियो हाम्रा राजा
एकदशक मै हेर्दा हेरै कस्ता दिन आए आज

गुपचुप मै मिलाई कुरा धेरै भए छोटा राजा
गरीब दुखी माथि नै बजाउदै छन यिन्ले बाजा

लोकतन्त्र, गणतन्त्र,नारा पनि के के हुन कुन्नी
हत्यारा को खोजी नगर्ने लाई कहिले हुन्न किन लाज

भटट्ट्ट्ट गोली हने भनी दीपेन्द्रलाई दिए दोष
खै ! झुक्याउनलाई नै रैछ् प्रतिबेदन जनताको माझ

त्यो आत्मले सान्ती पाओस भन्नुबाहेक केही छैन हाम्रो सामु
देशभक्ति यो प्रदेशी ले हार्दिक श्रदान्जली दिन्छु आज ।

जिन्दगीको अर्थ के रैछ् र साथी... ???

2011-05-31T12:59:00.000+03:00

जिन्दगीको अर्थ के रैछ् र साथी ?
फर्केर एकफेरी हेर त हामी भन्दा माथि
......................................
कसैलाई मोजमस्ती कसैको पेट खाली
संसार बनाउने हे ! इश्वर तिमी पक्षपाती

.........................................
स्वार्थै स्वार्थ बोकेर जन्मिए मान्छेका ताँती
भरोसा गरुँ म कस्को ? जब मान्छे नै छ् घाती
.............................................
माया गर्नु पाप हो भनी दोष लगायौ म् माथि
तिमी बिना बाँच्नु भन्दा मर्नु नै होला जाती
......................................

जिन्दगीको अर्थ के रैछ् र साथी ?
फर्केर एकफेरी हेर त हामी भन्दा माथि

गीत (तिम्ले बाटो बिरायौ कि ??)

2011-05-26T18:38:00.000+03:00

( यो माया के हो ....आगो हो कि पानी..??)

मैले बाटो बिराएकी तिम्ले बाटो बिरायौ
अनायासै बचनले छाती मेरो चिरायौ

संग सँगै रमाएका सपनाहरु देख्थ्यौ हामी
खुशी साट्ने बाँचा गरी पत्रहरु लेख्थ्यौ हामी
नजिकिएका पलहरु तारा जस्तै चम्किरहन्थे
अँगालोमा तिमी हुन्थ्यौ पाइला मेरा लम्किरहन्थे

खै !! के भो आज तिम्लाई मुटुपनी पिरायौ
अनायासै बचनले छाती मेरो चिरायौ

शब्द छैन ब्यक्त गर्न पिडा कस्तो हुन्छ भनी
ब्यर्थ भाछ सुनाउनलाई मन मेरो रुन्छ भनी
गल्ती हजार भए अरे तिम्लाई मैले माया गर्दा
शितल तिम्लाई शायद होला मेरो घाउमा नुन छर्दा

सबै कुरा तिम्रा जाती, दोष मलाई भिरायौ
अनायासै बचनले छाती मेरो चिरायौ .......!!!
=============================

म त ईलाम पुगे नि !!

2011-05-25T13:53:00.000+03:00

खुशी हुन्छ मन मेरो तिमी सँग बोल्न पाए

हाँसेर नै सधैंभरी दिल सारा खोल्न पाए

बसन्तको बहार पनि शायद आउथ्योहोला जिबन मा

तिम्रो साथमा यसरी नै पिरतिका रंगहरु घोल्न पाए !!!

मैले उनिलाई यसरी नै जिस्काउदै भनेको थिए शायद के सोचिन उन्ले कुन्नी एक्छिन उनका ओठ हरु पुरै बन्द भए । काली किन चुप लागेको म ? प्रया यात्रा गर्दा चुपचाप हिंड्न नै सक्दिन शायद अरु यात्रीहरुले कस्तो फत्फते रहेछ भन्ने कुरो सोचेहोलान ।
आ !! जे सुकै सोचुन आफुलाई बाल मतलब फेरी नचिनेको ठाउतिर जादैछौ के को बाल भन्ने पनि मनमा नउठेको हैन तर अरुलाई डिस्ट्रब होला भनेर चुप लाग्न थाले । हामी माइक्रो को अगाडिको सिटमा बसेका थियौ खै यात्राु को चाप ले हो या त्यहको चलन हो हामी दुइजना को सिटमा ३ जना कोचेका थिए चालक महासय ले । मेरो आडमा अप्ठायरो गरेर बसेका महासाय ले रक्सी धोकेर आएका रहेछन मेरो नाकमा ह्वास्स गनायो अनी उनिलाई सो कुरा गरेको त "मुखमा पानी आयो कि के हो महाशय ?" भनेर मेरो मुखमा बिर्को नै ठोकिदिन । यिनी यस्तै छिन् मेरी !!!! म पनि मन नलाई नलाई पनि उनको ब्यंग सँग हाँस्न बिबस भने तर थाहा भएन मेरो यो हसाइलाई उनिले के बुझिन । हामी थोरै अगाडि बढेसी बाटमा एउटा जिप एस्तो भेटियो हत्त पत्त मैले उनिलाई फोटो खिच्न भने तर उनको हात कापेको या त हल्लिएको कुन्नी भ्नएजस्तो फोटो आएन ।

( एउटा जिपमा करिब् २०/२५ जना यात्रा गरिरहेका थिए )

यात्रा यात्रा नै हो गन्तब्य मा पुग्ने लक्ष्य सबैको हुन्छ तर पुगिन्छ नै भन्नु पनि केही छैन । हामी दुबै अन्जान थियौ धेरै सुनेको पढेको ईलाम को बारेमा । अलिकती नयाँ रमणिय ठाउँ देख्दा मैले यो ठाउको नाम के हो भनेर तिनै नजिकै बसेका मदिरावाले लाई सोध्ने गर्थे । उनी मान्छे मदिरापान गर्ने भएपनी राम्रै रहेछन राम्रा पनि किन नहुन नेपाल सरकार को हरियाली बन बिभाग मा काम गर्ने अनी बनजंगल घुम्ने । उनिलाई सबै थाहा रहेछ । उन्ले भन्दै थिए ईलाम को मुख्य आम्दानी हुने चिया, अंरिसो, अलैची , घिउ, छुर्पी यस्तै उस्तै । हुनपनी पाखाभरी चियाको बोट ढकमक्क देखेपछी मन तेसै तेसै रमाउने रहेछ । मैले उनिलाई सोधेको थिए "राज !! कती राम्रो डाँडा है ईलाम बजार को" उनी भने केही नबोली हासिदिन्थिन ।

( हाँस्दै छिन् मेरी उनी चिया को बोटैमा )

उकाली ओराली चारैतिर हरियाली मन त जस्को नि लोभिन्छ नै त्यसमाथि हामी प्रदेसी हरु बर्षमा एक्फेरी नै एस्तो हावा खान पाउने त्यसैले नि मैले कन्जुसाइ नगरि रोमन्चित भएरै यात्रा गरिरहे । हामी छाडेको मान्छे ले ठाउँ ठाउमा मान्छे ओराल्ने र उकाल्ने गरिरहन्थ्यो म् भने चालक लाई सोधेरै हैरान पार्थे यो कहाँ हो , यो ठाउलाई के भन्छन भनेर । उनी पनि झर्को नमानेरै जबाफ दिरहन्छन । अझ मेरो नजिकै बसेका मदिरावाले सरकारी दाइले ठाउँ ठाउमा जानकारी गराउदै लगिरहन्थे यस्तो भान पर्थ्यो कि कतै उनी मेरा गाइड् त हैनन हि हि हि हि ।

हामी क्न्याम भन्ने ठाउँ मा पुग्यौ गाडी बाटै मैले एक तस्बिरलाई क्यामरा मा कैद गरे तस्बिर मजाले हास्यो यसरी ...............................

(इलाम को कन्याम चिया बगान)

म पनि मान्छे त कम्ता बाठो थिए घुम्ने निहु पारे नि प्रमुख काम पनि गर्नु थियो मैले यसपाली (पसुपतिको जात्रा सिद्रा को ब्यापार) यसको लागि मेरी उनिलाई मैले एक बर्ष पहिले देखिनै फकाउदै आएको थिए । हामी दुबै राजिखुसी यो सिद्रा को ब्यापार गर्न निस्केका थियौ । अनुहार नौला थिए सबै ठाउँ नौलो थियो तर म् पनि पहाडैमा जन्मेर हुर्केकोले त्यो ठाउँ ठ्याक्कै मैले बालापन गुजारेको ठाउँ जस्तै थियो त्यसैले म निकै उत्तेजित थिए त्यहाको रमणियता सँग पैठोजोरी खेल्न । हामी ईलाम पनि पुग्यौ । पहाड को काखमा भिरालो भिरालो बाटो पसलहरुमा मान्छेको भिड सागुरो बाटो रिम्झिम साँझ पर्ने बेला थियो त्यो । यहाँ काठमान्डौ को जस्तो लोड्सेडिग जस्तो त हुँदैन भन्ने सुनेको थिए मैले तयसैले नि ईलाम बजार झिलिमिली हाँसिरहेको थियो । हामीलाई केही थाहा थिएन नौलो ठाउँ बारेमा अघी ति चालक ले सोधेका थिए कहाँ बस्नु हुन्छ भनेर अनी मैले ति मदिरावाला दाई को अगाडि अनायासै होटेल बोकिङग गरेका छम भनेको थिए तर बुकिङग को त के कुरा हामीलाई त्यहको होटेलको बारेमा नै थाहा थिएन अनी तिनै चालक दाई लाई सोधेको सन्जोक हामी चढेकै माइक्रो मा एक होटेल ब्यबसायी पनि रहेछन अनी उनको मा नै ति चालक ले पुराइदिए । सेर्पा होटेल रहेछ बस्ने त्यती राम्रो थिएन तर रात परिसकेको अनी हामीलाई केही थाहा नभएको ले पनि हामी जसो तसो त्यही बस्यौ

(मेरो अंगालोमा हाँस्दै मेरी उनी)

बिहान् उठेर हामी त्यहाको ठाउँ बारेमा सोध्न खोज्न थालयौ । ईलाम बजार देखी केही माथि चिया बगान रहेछ त्यता तिर लाग्यौ । नयाँ बर्ष २०६८ लाग्थ्यो सबै का घर हरुमा खुशीले नयाँ नयाँ रङग पोत्दै छ् क्यारे । बाट मा नयाँ नयाँ पहिरन मा सजिने ठिट्टा ठिट्टी हरु निकै हिडिरहेका थिए । हामी यो नयाँ बर्षा मा ईलाम घुम्ने अनी जिबन कै लागि नयाँ गर्नै पर्ने काम गर्न गएका थियौ त्यसैले पनि एउटा गन्तब्य को खोजिमा थियौ । नयाँ ठाउँ सोधेरै घुमियो धेरै त । हामीलाई बस्ने ठाउँ पनि खोज्नु थियो किनकी अघिल्लो रात गुजारेको होटेल त्यती राम्रो लागेको थिएन हामीलाई। खोज्दै जाँदा चिया बगानको छेउ मै रहेको डाँफे गेस्टहाउस फेला परो अनी हामी नि त्यतै सर्ने निर्णय गर्यौ ।


(हामी सरेको नयाँ होटेल चिया बगान को छेउ र मिठो खान पाइनाले यहाँ सरीयो )

होटेल त खोजियो तर हाम्रो प्रमुख काम त बाँकी नै थियो । समय पनि बिस्तारै चिप्लिदै थियो हामी बाट तर जसरी पनि आज हामी यो काम गर्नै पर्थ्यो । अनी जब ठाउँ पनि पाइयो पानी त दरर पो पर्‍यो एक्छिन मजाक गर्न लाई पनि पाइयो । मैले उनिलाई जिकाउथे अनी उनी पनि मलाई जिस्काउथिन तर हामी दुबै मख्ख परेका थियौ । सन्जोक भनौ या त भगवान ले हामीलाई साथी पठाइदेका एकजना त्यही कि स्थाइ बसिन्दा दिदी पनि हामी भएको थाउमा आईपुग्नु भो । एक्चुल्ली हामी दुबै नयाँ कोही त मान्छे हामीलाई अघी देखी नै चाहिएको थियो हामीले महसुस गरेकै बेला टुप्लुक्क ति दिदी हातमा पूजाको थाली बोकेर त्यो मन्दिर मा आईपुग्नु भो । मैले मेरी उनिलाई सुराए यिनै दिदिलाई तिम्रो लोकन्ते बनाउनु पर्छ ल ल तिमी गएर भन त उनिले तपाईं भन्नु न भन्दै थिन तर मैले उनिलाई तिमी लडिज सजिलो हुन्छ अनी उनी नै दिदी सँग कुरा गर्न थालिन् । म भने जिते जस्तो गरेर हासिरहे । दिदी पनि निकै मायालु र दाँयालु हुनुहुदो रहेछ हामीले सोचे भन्दा पनि बढी उहाले हामीलाई आफन्त को ठाउँ दिनु भो र त म अथवा हामीले यो सफलता पायौ (२०६८)

{दिदी र हामी (अब त उनी भन्न् मिल्दैन रे हा हा )}

दिदी ले धेरै आसिर्बाद दिनु भयो हामीलाई । हामीले नि गर्ने काम सबै गरियो । पछी दिदी को घर मा गएर एक्छिन बस्यौ अनी फेरी त्यहा बाट निस्केर होटेल मा गयौ । दिदिले आफु ब्यस्त हुँदा पनि आफ्नो मुल्यवान समय हामीलाई दिएर सबै भन्दा ठुलो गुन लगाउनु भयो हामीलाई त्यो बिरानो ठाउमा आफ्नत्व दिनु भयो शायद यसको मुल्याङ्कन यो ब्लग मा यि शब्दहरु ले गर्न म सक्दिन बरु जिबन्भर सम्मा उहाँ को आसिर्बाद लिन पाइराखु भन्ने लागिरहेको छ् मलाई । शायद हाम्री ति दिदिले पनि हामीलाई जिबनभरी आसिर्बाद दिनुहुनेछ भन्ने आशा गरेका छौ हामीले । हामी २ दिन ईलाम बसेर फेरी कन्याम अनी पाथिभरा घुम्दै बिर्तामोड आएर बस्यौ । त्यस्पछी सिधै भर्दपुर पुगी बुद्द एअर मार्फत काठमान्डौ फर्कियौ पनि ।

समग्रह मा मलाई ईलाम राम्रो लाग्यो, त्यहाका बासिन्दा हरु पनि राम्रो लाग्यो हामी धेरै जना सँग घुलमिल गर्यौ त्यो छोटो बसाइमा । अब त झन त्यहा जानै पर्ने छ् फेरी फेरी । यो ब्लग मार्फत सबै मेरा सुभेच्छुक हरुलाई ईलाम पुगे नि म् भन्ने सन्देस दिन चाहन्छु सक्नु भयो भने हजुर हरु नि जानुहोला घुम्न लाई ल .......

गजल

2011-05-20T17:04:00.000+03:00

देखे पनि गल्लितिर तर्की जानु मेरि मोटी
भेटे पनि दैलोनिर फर्की जानु मेरि मोटी

जिन्दगिका बाटा मेरा भत्किदैछन दिन दिनै
मुसल्धारे पानी बनी दर्की जानु मेरि मोटी

तिम्रो तस्बिर अल्बममा हाँसिराख्छ जिस्काउदै
जोडिदैन माया भने चर्की जानु मेरि मोटी

फेरि मैले माया पोखी हातहरु छोए भने
सुन पानी मन्तारेर छर्की जानु मेरि मोटी

सुभकामना महिला दिबस को

2011-03-08T12:43:00.000+03:00

म जब जन्म लिए त्यहा एक महिला पाए - मेरि आमा
जब म बढ्दै गए मलाइ केर गर्ने एक महिला पाए - मेरि दिदि
जब म स्कुल जान थाले मलाइ हेल्प गर्ने त्यहाँ एक महिला पाए - मेरि सिक्षिका
जब मैले कसैलाई गुमाएर चिन्ता मा डुबे मलाइ रुँवाउने त्यहाँ एक महिला - मेरि प्रेमिका
जब मलाइ कसैको साथ् एबम माया चाहियो त्यहाँ एक महिला - मेरि पत्नी (श्रिमती)
जब म कर्तब्य बोध गर्ने भए त्यहाँ एक महिला - मेरि प्यारी छोरि
जब म मर्नेछु मलाइ अपनाउने त्यहाँ एक महिला - मेरि जन्म जननी (मार्तिभुमी)
==========================================================
वास्तव मा जति कोण बाट हेरे नी महिला बिनाको पुरुष जीवन कल्पना गर्न पनि नसकिने छ । म आदर गर्छु सत्कार गर्छु अनी सुभकामना दिन चाहन्छु ।
======================================================================
यदि तपाइ पुरुष हुनुहुन्छ भने महिलाको महत्व लाई बुझ्ने कोसिस गर्नुहोस् जीवन का हरेक पल हरुमा
यदि तपाइ महिला हुनुहुन्छ भने गर्ब गर्नुहोस् महिला भएको मा अनी हरेक पुरुष को पनि सम्मान गर्नुहोस्

आउनै छाडयौ सपनी मा

2011-03-04T14:24:00.000+03:00

आउनै छोड्यौ सपनी मा साँच्चै माया मार्यौ की त
चोखो मिठो हाम्रो साईनो अप्ठ्यारोमा पार्यौ की त

दुनियाँले औंला ताक्थे के हो यस्तो चाल भनि
भन्थ्यौ तिम्ले बस्छौ हामी बर पिपलको जोडी बनी
चङ्गा बनी उडिरहे धागो तिम्रो हात मा छोडी
बैमानी को खबर छैन गयौ की त यात्रै मोडि

कहा गयौ कस्ती भयौ जीवन देखि हार्यौ की त
पल्लो रुख हरियाली उतै गुँड सार्यौ की त

बितिरहेछ मेरो यात्रा तिम्रै याद मा तड्पिएर
कहिलेकाही बहलाउछु एकान्तमा कल्पिएर
मेरो तिर्खा बढाइदियौ तिम्ले आज मुहान थुनी
आफ्नै ठान्थे थाहा पाए भइछौ तिमी बैगुनी

आउनै छोड्यौ सपनी मा साँच्चै माया मार्यौ की त
चोखो मिठो हाम्रो साईनो अप्ठ्यारोमा पार्यौ की त
पल्लो रुख हरियाली उतै गुँड सार्यौ की त ...........????

प्रणय दिबस को "सुभकामना" प्यारी तिमीलाई

2011-02-14T13:41:00.000+03:00

प्यारी राज
हिर्दयदेखी जनम जनम को माया तिमीलाई । चारै तिर प्रणय दिबसको समाचार अनी तस्बिर हरु सिगारिएको देख्दा मन भित्र एउटा अदभुत चाहना ले चिमोटिरहन्छ । संगै हास्ने, खेल्ने अनी रमाउने चाहना हुँदा हुँदै पनि तिमी देखि टाढा हुँदाको पिडा आज प्रत्यक पल मेरा आँखा का डिलबाट चिप्लिरहेका छन् तर सबै म जस्तो नै देख्छु अनी आँफैले चित्त बुझाएर आफ्नो कर्तब्यपरायण मा ब्यस्त हुन वाध्य छु आशा छ तिमिले यो सबै कुरा बुझेकी हुनु पर्छ । आजको को यो पवित्र दिन मा तिमीलाई आकर्सक उपहार पठाउन नसके पनि यो सात समुन्द्र पारीको बिरानो देश् मा तिम्रो तस्बिर हेर्दै धेरै भन्दा धेरै माया गरेको जानकारी दिन चाहन्छु साथै हृदय देखिको अशिम माया तिमीलाई मेरि "राज"

हेर त यो समय भन्ने पनि कति चाडो बग्दो रहेछ् खोलाको पानी बगे जस्तै । खोलाको पानी बगेर कहाँ कहाँ जान्छ थाहा नभए जस्तै यो समय लम्केर मानिसलाई लाई कहाँ कहाँ पुर्याउछ त्यो पनि थाहा नहुदो रहेछ । यही थाहै नपाई नपाई हामी पनि घडीको सुइहरु संगै तिमी र म बाट हामी हुँदै जीवन का सुनौला सपना कोरेको पनि आज सम्झिदा ४ बर्ष नाघिसकेछ प्रिया !! शायद यो अबधी मा हाम्रा युद्द हरु सम्झिदा तिमीलाई सलाम गर्न मन लागिरहेछ । तिमी मेरा लागि महान छ्यौ प्रिया ! शायद जीवन मा तिमिले नै सिकायौ आखिर माया के हो ? जो तिमिले सिकायौ सिकेर /जानेर हिडिरहेको छु तिनै रेखा हरु मा जहाँ तिमिले हाम्रो भबिस्यको गोरेटा हरु कोरेकी छयौ।

मलाइ लाग्छ तिमीले गरेको त्याग वास्तव मै महान छ त्यसैले नी हरपल तिमी मेरो आँखा मा महान छ्यौ प्रिया । मलाइ लागेको थियो मैले जीवन मा गरेका भुलहरु थाहा पाउदा पक्कै तिमिले छोडेर जान्छ्यौ होला तर जुन सहन्सिलता जुन तरलता तिमी मा पाए मैले आफूलाई परिवर्तन गर्ने मौका पाए शायद म जस्ता भाग्यमानी यो संसार मा कमै होलान् र तिमी जस्तो हिर्दय भएकी नारी पनि शायद कमै पाइन्छ् होला ।
तिम्रो माया ले सधैं मलाइ जीवन को पाठ सिकाइरहयो, जीवन संघर्स हो जहाँ हरेस हैन साहस गर्नु पर्छ भनेर सिकाइरहयो र आज म त्यहि कित्ता मा उभिएर आफूलाई तिमी सामु पाउदा धेरै खुशी छु र भनिरहेछु डार्लिङ आइ लभ यु सो मच फरइभर ।

आज हर प्रेमी ले आफ्ना प्रेमी प्रेमिकालाई उपहार दिने गर्छन् र मैले पनि तिमीलाई उपहार दिनु पर्ने हो तर आज तिमी म देखि धेरै टाढा छ्यौ {राज} हुन त मेरो तन मन सबै तिम्रै हो भने यो भन्दा ठुलो उपहार अरु के नै चाहियो र हैन र !! आखिर तिम्रा लागि मेरो जीवन र मेरा लागि तिम्रो जीवन भए पछि हामी लाई अरु उपहार नै किन चाहियो र तै पनि स्वीकार तिमीलाई यो बर्षा को भालेन्टाइन उपहार "उम्म्म्मा"

मेरि नानु ! राम्रो सँग आफूलाई ख्याल गर्नु स्वास्थय हुनु अनी मस्तिस्कमा सधैं सकारत्मक सोच गर्नु जसरी मलाइ तिमिले सधैं सकारात्मक सोच्ने अबसर दिएकी थियौ । तिम्रो इक्जाम नजिकदै छ शायद तिमी ब्यस्त हौली सफलता को शुभकामना ।

अन्त मा तिमीलाई फेरि "उमुमुमुमुमुमाआआआआआआ" अँगालो मा राखेर तिमी सँग माया साट्ने चाहत धेरै बढेर आएको छ शायद छिट्टै आउँदै छु म तिम्रो समिप मा । आज लाई यत्ती ल "ह्याप्पी भालेन्टाइन डे माइ नानु, लभ यु सो मच"

तस्बिर हेर्दा हेर्दै अतित बल्झियो {भाग -२}

2011-01-26T22:32:00.000+03:00

मेरो दिमाख ले केही सोच्न सकेको थिएँन यसरी बिद्रोही को कब्जा मा परुला भनेर एक रती पनि सोचेको थिएन तर आज आँखा अगाडी नाँचिरहेका थिए द्रिस्य हरु जो पल पल घटिरहेका थिए , छुट्टाउनै सकिरहेको थिइन बिपना हो या सपना । लडाइमा होमिएको सिपाही बिद्रोहीको कब्जामा पर्दा कतिधेरै हिनताबोध हुदोरहेछ त्यो मैले त्यतिबेला खेपिरहेको थिए । फेरि मन मा लाग्थ्यो यदि यिनीहरुले हामी लाई मारेर देश् मा बिकास हुन्छ या त शान्ति आउछ भने के भो र आखिर नेपाल आमाकै लागि मर्ने छु भनेर पुलिस को जागिर खाएको त हो नी त्यति न हो आफ्नो घरपरिवार को अनुहार नहेरी मरिने भो । म यिनै कुराहरु मन मा केलाइरहेको थिए किन हो किन आज मलाइ मेरि छोरी को निकै याद् आइरहेको थियो ।
"ए ! भतुवा के सोचेको ? एउटा दारी पालेको मान्छे नजिकै आएर मलाइ चिथोर्ला जस्तो गरि हेर्यो ।
म सँग बोल्ने कुनै शब्द नै थिएन ।
अस्ति दुधे खोला मा कमरेड पुजालाई बलात्कार गरेर मार्ने तिमीहरु नै हैनौ ?? ग्याने का भतुवा हरु । उसको आँखा राता राता थिए शायद रिसले होला मैले उसको आँखा मा आँखा मिलाउन पनि सकिन । सोचे उअसको मन मा पनि जलन थुप्रिएको रहेछ हुन सक्छ युद्द मा उस्ले आफ्नो मान्छे गुमाएको थियो होला । उसलाइ कसैले बोलाएर लाग्यो म टोलाइरहेको थिए अरु साथिहरु लाई अघि नै कतै लगिसकेका थिए । दुई जना केटीहरु हाँस्दै मेरो छेउ आए । ओहो ! दाजु कति निरास भैरहनु भएको केही हुदैन हामी पनि त हजुर जस्तै हौ नी त के हाम्रो मन नहोला र ? बस सबै ठिकै हुन्छ एक्छिन मा कमरेड प्रबिण आउनुहुन्छ अनी हजुर हरु लाई छोडिदिने कुरो हुँदै छ । मैले बल्ल त्यहा पहिलोचोटि राम्रो सँग बोलेको सुनेको थिए । लाग्यो मान्छे सबै बदमाश मात्र लागेका रहेनछन यो माओवादी मा सायद यिनीहरु को पनि उदेस्य त होला केही । म उनीलाई हेरी रहे तर केही बोल्न सकिन । यतिबेला सम्म साँझ झमक्क परिरहेको थियो । मैले सिबिर वरिपरि आँखा घुमाए मलाइ निगरानी गर्ने ५/६ जना रहेछन । त्यो ठाउलाई आखामा कैद गर्न खोजिरहेको थिए एउटा ले करायो "ए ! भुइ तिर हेर " नत्र ,,,,, म लचार थिए जमिन तिर नै हेरेर उभिरहे । थाहा थिएन साथिहरु लाई कता लगेका थिए । एक्छिन मा एक्जन केटो आएर के के भन्यो तिनीहरु लाई अनी एउटा शायद उ मेरो निगरानी राख्ने लिडर थियो होला मेरो नजिकै आएर ल हिड भन्यो । अर्कोले मेरो आँखा मा पट्टि बाँधिदियो लाग्यो अब यिनीहरु ले मार्ने नै भए आखिर मान्छे लाई मर्न देखि डर त लाग्ने नै रहेछ मलाइ यतिबेला कालदेखी निकै नै डर लागिरहेको थियो । उनिहरु को हात समाएर हिडिरहेको थिए थाहा केही थिएन ज्यान थर् थर् काँपिरहेको थियो आँखा मा प्यारी र छोरीको अनुहार घुमिरहेको थियो । मैले डराइ डराइ एक्जना लाई भने "सर " मलाई मार्ने नै भए पनि मार्नु तर मेरो परिवार लाई भेटाइदिएर ।
नडराउनु नडराउनु दाजु केही हुदैन तपाइ हामी जस्तै त हो नी किन मार्ने एउटा महिला स्वर आयो ती अघि म सँग सिबिर मा मिठो बोल्ने केटी थिइन । अनी मलाई कहाँ लैजान लागेको त मैले सोधिहाले । त चुप्चाप लाग्छस की फर्मुला दिउ एउटा ले जङिदै भन्यो । कति कराएको यो अनन्त उहाँ पनि हामी जस्तै मान्छे त हो नी तिनै केटी कराउन थालिन त्यो मान्छे सँग । महिलाको मन केही कम्लो हुन्छ पुरुष को भन्दा भन्थे मैले यतिबेला नै महसुस गरे । उनिहरु त नथाक्ने रहेछन मेरो भने ज्यान लखतरान परिरहेको थियो । जङल मा पुगे पछि मेरो आँखाको पट्टि खोलियो अली केही हल्का भयो अब भने मेरो मन मा केही कुरा खेल्न थाल्यो । मौका मिल्न बित्तिकै उनिहरु को कब्जा बाट फुत्किने मन मा साहस बनाउन थाले । मरे मरुला आखिर मर्ने न हो जहाँ मरेपनी । मेरो अगाडि ५/६ जना महिला थिए भने पछाडि पुरुषहरु थिए कति भनेर त एकिङ भेना किन पछाडि फर्किन दिदैनथे । आखास मा टल टल ताराहरु टल्किरहेको थियो शायद पुर्निमा रहेछ क्यारे जुन पनि सग्लो थियो । हामी त्यही जुनको उज्यालो मा रुखको छाया हरु चिचोल्दै हिडिरहेका थियौ । उनिहरु को यो शायद भुमिगत मार्ग रहेछ सबै ढुक्क थिए । कसैले गीत गाउदै हिडेका थिए कसैले बाँसुरी बजाउदै त्यो यात्रा संगीत मय पनि थियो ।

कसैले आदेस दियो सबै जना डाडा मा जम्मा भए । एउटाले टोली हरुलाई ब्रिफिङ गरिरहेको थियो । यहाँ बाट पल्लो अखडा सम्म नपुगे सम्म कसैले आबाज निकाल्न पनि नपाइने । मैले अनुमान गरे शायद यो सम्बेदन सिल यरिया थियो होला । मलाइ ठाउँ नौलो लागिरहेको थियो आफु कहिल्यै पनि यसरी जङल हिडिएको थिएन । मनमा भने कतै मुठभेड भैदिए नी हुन्थ्यो भनेर भगवान पुकारेको थिए । सबै ले एक्छिन आरम गर्ने रे भन्ने बुझे सबै आ आफ्ना साथिहरु सँग गफ गरिरहेका थिए । मलाई तिनै मिठो बोल्ने केटी ले पानी लिएर खाने दाजु भन्दै मेरो नजिकै बसिन । मेरो हात पछाडि बाँधिएको थियो मैले मुन्टो हल्लए किनकी प्यास ले घाँटि सुकिरहेको थियो । उनै को इसारामा एकजना ले मेरो हात फुकाइदियो अनी उनीले पानीको टुम्लेट मेरो हात मा राखिदिन । उनी शायद कुनै कमाण्डर रहिछिन क्यारे किनकी उनीले ओकेटोके बोकेकी थिइन । मैले पानी पिए आत्मा मा केही हल्का भएको महसुस भयो । मैले नै सोधे बहिनी मेरो के गल्ती थियो र यो सजाए भोगिरहेको छु ? के पुलिस को जागिर खाएर परिवार पाल्नु म गरीबको अपराध थियो ?
हो दाजु हामी ले नी हामी जस्तै गरीब जनताको मुक्ती होस् देसमा बिधामान सामन्ती साशन को अन्त्य होस् भनेर नै लडेका हौ । के हामी लाई रातदिन यो जङल हिंड्न रहर थियो । जब सम्म जनताको दिन आउदैनन हामी लडि नै रहने छौ अब यो लडाइमा हजुर हरुको साथ् को आवश्यकता छ । उनी यति मिठो बोलिरहेकी थिइन की उनको बोलिमा कुनै जादु नै थियो शायद उनिहरु यसरी नै प्रसिक्षित थिए ।
म उनीसँग सबाल जबफ गर्न मन लागे पनि उचित ठानिन । चुप्चाप लागे उनी फेरि हराइन मेरो सामिप बाट । मलाइ कडा निगारिनी गर्ने हरु म सँग बोल्दैनथे । बेला बेला मा तिनै केटी आउथिन केही सोध्थिन अनी फेरि हराउथिन। शायद आधा घन्टा जति भएको थियो होला हामी त्यो डाँडा मा बसेको । चिसो चिसो हाबा मा सुस्केरा फेरि रहेको थिए मैले । एक्छिन पछि त्यहा उकालो तिर बाट केही हुल आए थपिन। त्यहा हाम्रा असही साब लाई पनि ल्याइएको रहेछ । मलाइ देखे पछि उनको अनुहार मा केही चमक देखे तर उनको आँखा मा आँशु तप्किरहेको थियो शायद असही साब ले आफ्नो परिवार सम्झिनु भएछ क्यारे । अघिल्लो महिना मा मात्रै १० दिनको बिदा मा गएर बिहे गर्नु भएको थियो उहाँ ले ।
श्रीमती ले जागिर छोड्न कर गरिरहेकी छ यार सायद छोड्छु होला अस्ति मात्रै हामी गस्तिमा यिनै कुरा गरेका थियौ । उहाँ अर्घाखाँची तिर बाट एक हप्ता पहिला मात्रै सरुवा भएर हाम्रो चौकी मा आउनु भएको थियो । उहाँ लाइ देखेर मलाइ डाको छोडेर रुन मन लाग्यो म उअहाको अनुहार मा हेर्न सकिन कुम ले आँखा पुछे । शायद उहाँ माथि सारिरिक यातना पनि भएछ जस्तो लाग्यो मलाइ । मैले भने एक लात्ती बाहेक अरु भेटिकी थिइन । हामीलाई बोल्न दिएको थिएन एकले अर्कालाई टुलुटुलु हेरेर बसिरहेका थियौ ।
एकछिन पछि एकजना दारी पालेका हाम्रो नजिक आए । उनी लाई देखेर सबै चुप चाप भए । उनी ले भने हाम्रो काम बांड्न थाले । मैले उनिहरु को श्रम अदालत को कैदी भएर भात पकाउने र छपामार लाई खुवाने काम गर्ने रे अनी असाइ साब ले उनिहरु लाई पुलिस को पास्वोर्ड हरु सिकाउने । पुलिस हरु को रणनिती अनी सैली र गोप्य शब्द कसरी बोल्ने आदि इत्यादी सिकाउने रे । यहाँ बाट करिब २०० मिटर उकालो हिंडे पछि उनिहरु को बेस्क्याम आउछ रे अहिले नै मनस्थिती बनाउन को लागि हामीलाई यो उर्दी सुनाएका रे ।
मैले असही साब लाई चियाएर हेरे उहाँ ले मुन्टो हल्लाउनु भएको थियो लाग्यो उहा लाई यो मान्य छैन । मान्य त मलाइ नी कसरी हुन्थ्यो तर म चुप्चाप थिए । "म यो गर्न सक्दिन !! रास्ट्र पर्ति गद्दारी गरेर बाच्नु छैन मैले, सक्छौ भने मलाई मार " असइ साब एक्कासी चिच्चाए । दारिवालाको नजिकै रहेको एउटाले उनको तिघ्रा मा बन्दुकले बजायो ।
किन तल सक्छस भने छातिमा गोली हान !! असइस साब झन कराउनु भो, म चुप चाप उभिरहेको थिए मुकदर्सक भएर । त्यो दारी पालेको ले उहाँलाई नरम भएर फकाउन लाग्यो तर उहाँ झन करान थाल्नु भो । उहाँले घरी घरी गोली ठोक मेरो छातीमा अनी तिमीहरुको क्रान्ति सफल हुन्छ भन्दै कराउन लाग्नु भो ।

उनलाई पछाडि बाट दुई तीन जनाले समाएर घोप्टो पार्न थाले । हाम्रा काँडा भनेका यिनै र येस्ता तत्व हुन जस्ले ग्याने को भतुवा हुने बाहेक जनताको काम गर्न सक्दैनन । यी पशु हुन पशु साथि हरु यिनीहरु लाई सफाया गर्नु नै उत्तम हुन्छ भन्न थाले भने कसैले गोबर पछाडि लगाउने र डोरीले बाँधेर घाँस हाल्नु पर्छ भन्दै गर्न थाले । म हेर्न नै सकिन त्यो अंमानबिय क्षण अनी मुन्टो फर्काए तर एक जनाले मेरो मुन्टो समाउदै त्यतै देखाउन थाल्यो अनी कानै मा आएर भन्न थाल्यो तेरो पनि यही हालत हुन्छ । असही साबले मेरो नाम बोलाए म नत्मस्तक भएर उभिरहे । त्यतिबेला मलाइ निकै आत्माग्लानी भयो किन पुलिस को जागिर खाइएछ भनेर ।
मलाइ त्यो दारीवालाको संकेत ले मेरो आँखा मा पट्टि बाँधियो साथै त्यहा बाट हिडालियो । ती मिठो बोल्ने केटी हस्याङ फस्याङ गर्दै मेरो सामु नजिक आइपुगिन ल्ग्थ्यो तिनी कतै गएकी थीइन् । मेरो नजिकै आएर केही बोल्न खोजिरहेकी थिइन तर उनैको सहपाठी ले कानैमा केही भन्यो अनी अरु केही नबोली उनिहरु लाई अगाडि बढ्ने संकेत गरिन ।
एइया !! अएया !! मेरो कान मा असैइ साबको चित्कार गुन्जिरहयो । म न प्रतिकार गर्न सक्थे न केही बोल्न । ती मिठो बोल्ने केटीले मलाइ केही नबोली हिड्ने संकेत गरिन । शायद यिनी हरु ले असैइ साब लाई मार्ने नै भएछन । मैले मनै मन सलाम गरे अनी निरास भएर उनिहरु को पछाडि लुरु लुरु पाइला हरु लरबराइरहे .................. बाँकी आउँदै छ बिस्तारै ....{यो युद्दकालिन एउटा पाटो हो या त कसैको जीवन को भोगाइ हो,यथार्थ कहानि हो.. कसैलाई बदनाम बनाउन वा प्रतिसोध मा लेखेको हैन मात्र कलम को स्वतन्त्रता प्रयोग गरेको हो कसैले अन्यथा नलिनु होला सबैमा म अनुरोध गर्दछु }

तस्बिर हेर्दा हेर्दै अतित बल्झियो (भाग एक)

2011-01-22T22:39:00.000+03:00

बिहानै कम्पुटर लगअन गर्दा हेडलाईन मा देखेको थिए आज देखि जनसेना हरु बिशेष समितिको माताहत मा रहने, दैनिक राजनैतिक घटना क्रम हरु पत्रिका का हेडलाइन मा यसरी आउने हुँदा खासै चासो पनि दिएन आफ्नै काम मा ब्यस्त भैयो जब बेलुका रुम मा आएर नागरिक न्युज मा फोटो फिचर हेरेको मन त्यसै त्यसै भरिएर आयो । कता कता आँखा भरी अतितका क्षण हरु भरिएर आए । बुढा पाका हरु भन्ने गर्छन् "बाँच्नु पर्छ के के देख्न पाईन्छ" मेरो लागि पनि यो उखान एउटा उखान मात्रै नभएर तिती सत्यता थियो शायद म जस्ता हजारौं होलान् यति मीठा क्षण टेलिभिजन को स्क्रिन मा हेर्दै टोलाउने हरु । सोच्दा सोच्दै म मेरो अतित मा हराउन थाले छु फेरि आज बिर्सिसकेको मेरो घाऊ अनयासै आँशु बनेर टिल्पिलाइरह्यो नयनभरी ।

हेर्दा हेर्दै १० बर्ष पनि बितेछन अनायसै । त्यतिबेला म स्याङ्जाको चिसापानी प्रहरी चौकी मा कार्यरत थिए । एक जना सहि साब को कमाण्ड मा १५/२० जना जवान थियौ हामी हरु त्यस चौकी मा । जनयुद्द चर्किरहेको थियो देश् मा जता ततै बम र बारुद अनी मैन बाहेक हाम्रो मगज मा अरु केही खेल्दैन थियो । कुनै नौलो नयाँ मान्छे देख्यो की बिद्रोही का जासुसी जस्तो लाग्थ्यो शायद उनिहरु पनि यस्तै सोच्थे होला । दिनौ रेडियो मा म्रित्यु को खबर बाहेक केही सुनिदैनथ्यो मात्र लाग्थ्यो एक्दिन कहीले कुन ठाउमा हाम्रो काल ले कुरेको छ । खाउ त कान्छा बाबु को अनुहार न खाउ त दिन भरी को सिकार भन्दै आफ्नो परिवार पाल्नकै लागि पनि हामी जागिर खाइरहेका थियौ पुलिसहरु या त कसैको दुस्मन बनेर । राइफल भिरेर जङल जङल चाहर्दा मेरो मन्भरी प्रश्न हरु भरिन्थे आखिर हामी के का लागि लडिरहेका छौ ? यो लडाईं के का र कस्का लागि या काहीले सम्म ? चटक्कै राइफल जङल मै छाडेर भाग्नु मन लाग्थ्यो फेरि देश् लाई परिआएमा आफ्नै बाबु आमा लाई पनि काट्नेछु भनेर खाएको कसम अनी घर भरि को अभाब सम्झेर पाइला हरु लर्बराइरहन्थे, साँच्चिकै भन्नु पर्दा जागिर छोडेर जाने ठाउ पनि थिएन एकातिर हामीलाई दुस्मन सम्झिने माओ हरु ले मार्थे भने अर्कोतिर हाम्रै पुलिस प्रसासन ले पनि कोर्टमार्सल गर्थ्यो । दुई ढुङ्गाको तरुल थियो पुलिस को जिन्दगी त्यतिबेला र पनि कतिपय साथिहरु ले चाहेर पनि छोड्न सकेका थियनौ जागिर ।

दिनभरी घुम्नु , रातभरी जाग्रम बस्नु पर्ने, राइफल को सिरानी हालेर सुत्नु पर्ने जिन्दगी देखेर आफूलाई कस्तो दिन मा जन्म लिएछ भनेर सराप्ने गर्थयौ पनि भने आफ्नो राष्ट्र प्रति को कर्तब्य भनेर कथित बिद्रोही माओवादी हरु सँग डटेर लड्न मन मा साहस पनि भर्ने गर्थ्यौ । साथि हरु दु:ख सुख गरेर जागिर खाँदै थियौ । एक्दिन एक्जना असही साब को कमाण्ड मा हामी हरु रातभरी सर्च गर्नु पर्ने भएको थियो हुनसक्छ कसैले सुराकी गरिदिएको थियो हाम्रो चौकी इन्चार्ज लाई । उहाँले माथिको आदेस भन्दै हामी लाई २ ग्रुप मा बाँडेर दुइतिर पठाउनु भएको थियो । हमिलाई के थाहा हाम्रो काल दुई भागमा बाँडिदै छ भनेर । जिल्लका अन्य ठाउ मा जे भए पनि हामी भएको ठाउमा कुनै त्यस्तो घटना भएको पनि थिएन र हामीले त्यस्तो सन्कास्पद व्यबहार पनि भेताएका थिएनौ त्यसैले पनि हामी हरु लाई त्यति डर लागेको थिएन । सबै आ आफ्ना हतियार बोकेर हिड्यौ गन्तब्य तिर । हामी सँग त्यस्तो कुनै सक्तिसाली हतियार पनि केही थिएन सबै सँग ३ नट थ्री अनी असै साब सँग एउटा पेस्तोल थियो । रातभरी जङल मा डुलिरहयौ केही पनि भेटाएनौ आखिर दुस्मन भन्ने कुरा भेटिने पनि त भएनन उता हाम्रो अर्को टोली सँग पनि वाकिटाकी मा कुरो हुनेगर्थ्यो उता पनि खासै केही भएको थिएन । करिब ३:३० तिर दुबइ ग्रुप को कामण्डर हरुको कुरो मिल्यो अनी सबै चौकी फर्किन लाग्यौ । रातभरी नसुतेको आखाका परेलिमा निद झुण्डिरहेको थियो, कतिबेला चौकी पुगेर सुत्ने भन्ने आशा मा हतार हतार चौकी फर्किन थाल्यौ । चौकी पुग्न करिब १० मिटर थियो दुस्मन (माओ) ले हामी लाई बिधुतिय धाराप मा पारिसकेका रहेछन । एकिचोटी बिस्फोट भयो सबै साथि हरु तितर बितर भयो। कसै कसैले फायरिङ गरे शायद दुस्मन को रणनिती थियो हाम्रा साथिहरु को गोली सकिएपछी उनिहरु ले हामी माथि आक्रमण गरे । भएका हतियार पनि खोसे । ४ जना साथि हरु को त्यहि ज्यान गयो (पछी मात्रै थाहा भएको थियो मलाइ) भने हामी ४ जना उनिहरु को कब्जा मा परियो बाँकी साथिहरु को कता हुनु भो हामीलाई केही थाहा भएन । एक जना असही साब र हामी ३ जना जवान गरेर चार जना लाई उनिहरु ले कब्जामा लिए । आँखा मा पट्टि बांधिदिए अनी राइफल भिराएर हिडाले । रातभरी अनिदो ज्यान त्यस्माथी हतियार बोकेर हिड्दा को पिडा सम्झिदा अहिले पनि रुन मन लाग्छ । आँखा मा पट्टी बाँधिएको ले अन्धाकार थियो उनिहरु को इसारामा हिड्दा सार्है गार्हो भैरहेको थियो त्यस्माथी बेला बेलामा अपसब्द पनि सुनिरहनु पर्थ्यो ग्याने का भतुवा सेरेका कुकुर भनेर गाली गर्थे भने कोही कोहि त कम्लो मन का पनि हुदारहिछन हामीलाई सोधी सोधी पानी पिलाउथे । मैले त ज्यानको आसै मारेको थिए आँखा भारी बाबु आमा, श्रीमती अनी ५ महिनाकी छोरी को तस्बिर नाचिरहन्थ्यो । करिब २ घन्टा जति (आखा खोलिदिदा घडी हेरेको थिए) हिंडे पछी एउटा जङल को चौर मा रोकाए हामीलाई । उनिहरु को छुट्टै सान्केतिक भाषा पनि रहेछ केके कुरा गरे पछि हाम्रो आँखाको पत्ती पनि खोलियो । त्यस्तै ४०/५० जना को समुह रहेछ धेरै महिला अनी कोहि कलिला केटाकेटी जस्तो लाग्थ्यो तर थोरै बयस्क हरु थिए । उनिहरु को खुन तातेको थियो शायद त्यसैले पनि होला कसैले के भन्थे कसैले खाउला जस्तो गरेर आँखा तर्थे तर महिला छापामार हरु भने हामीलाई दया देखाएको जस्तो गर्थे । उनिहरु ले दाउरा जम्मा पारेर आगो बाले, बैशाख २६ गते हो क्यारे बसन्त सिजन रुख बाट पात झरेर नागिरहेका थिए मलाइ पनि मेरो जीवन नांगिरहेको जस्तो लागेको थियो । एकै छिन् मा चिया तयार पारे अनी सबैले झोला बाट चिउरा निकालेर खाना थाले । हामीलाई पनि खाना इसारा गरे तर मन भरि डर र पिर थियो एक मन त हतियार खोसेर लड्नु जस्तो पनि लाग्थ्यो आखिर मरिने नै भए पछी मारेरै मरौ की जस्तो पनि लाग्थ्यो । मैले खाना नमाने पछि एउटाले नजिकै आएर भन्यो साला अहिले भोक भोकै मर्लास अनी अर्की एक्जना महिला छपामार ले भनिन उहाँ ग्यानेको हड्डि खाने बानी लागेको अनी यहाँ के को खाना मन लाग्थ्यो र गरीब सर्बहाराले खाने चिउरा । बचन सुन्दा मन चसक्क भएर आउथ्यो नजिकै गएर गालामा चड्काइदिउ जस्तो पनि लाग्थ्यो तर के गर्नु पिजडाको चरो जस्तै चुप चाप थियौ हामी । हामी ४ जना लाई संगै पनि राखिएको थिएन १० जना जति को ग्याप पारेर हिडाइएको थियो । उनिहरु जे जे भन्थे उही गर्नु पर्थ्यो । तिघ्रा गलेर मर्नु भएको थियो त्यसमाथी हतियार बोकाएका थिए आँखा मा पट्टि बाधिएको थियो । हामी उकालो तर्फ गैरहेका थियौ एक ठाउमा अली अप्ठ्यारो बाटो परेछ म उक्लिन सकिन शायद आँखा मा पट्टी नभएको भए हिंड्न सक्थे होला पनि तर अर्काको इसारामा हिड्दा गार्हो हुने रहेछ । म शायद गौडा थियो त्यहा उक्लिन सकिन पछाडि बाट ग्यानेको भतुवा छाँट पार्छस भनेर एउटाले मेरो पिठ्यौ मा लात्तीले बजायो शायद जीवन मा नराम्ररी अर्काले पिटेको नै त्यो पहिलो हो मेरो लागि । एक जना महिला ले उस लाई गाली गरिन शायद उनी सिनियर थिन होला अनी मेरा आँखा का पट्टी फुकालिए । म उनिहरु को इसारा मा पिठ्यौ को पिडा अनी मन भरी भय बोकेर हिडिरहे । करिब ४ घन्टा जति हिंडे पछि एउटा गाउ आयो (पछी मात्रै थाहा भएको थियो रोल्पा भनेर) जहाँ उनिहरु को क्याम्प नै रहेछ । फेरि मेरो आँखा मा पट्टि बाँधियो मलाइ थाहा थिएन मेरा सहपाठी लाई मारे की या मेरो अगाडि या त पछाडी राखेका छन् । बेला बेला मा ट्रचर दिने गर्थे कसैले अतिनै तुच्छ शब्द प्रयोग गरेर मनसिक मनोब्बल नै गिराउथे कतिबेला त लाग्थ्यो जे हुन्छ हुन्छ उनिहरुको ग्रिनेट खोसेरै मार्छु अनी मर्छु पनि तर भने जस्तो नहुने पनि रहेछ । युद्द को कला हामी पुलिस ले भन्दा उनिहरु ले नै बढी सिकेका जस्तो लाग्यो । उनिहरु निकै चलाख थिए कुनै हर्कत हुन नपाउने गरि साबधानी अपनाएर हामीलाई ह्यान्डेल गरिरहेका थिए । क्याम मा पुराएपछी मेरा आँखा का पट्टी खोलिए बल्ल त्यहा मैले मेरा सहकर्मी का निन्याउरो अनुहार हेर्न पाए अलिकति मन मा खुशी लाग्यो किनकी हामी सकुसल थियौ त्यहा सम्म । हामी एक अर्का लाई बोल्न पनि दिएनन उनिहरु ले । एक्छिन पछि एक्जना गहुगोरो मान्छे आए भिड्मा सबैको बोली बन्द भयो मैले अड्कल गरे उनी पक्कै लिडर होलान् । सर हरु लाई भोक लाग्यो होला ? हाम्रा कमरेड हरुले त दु:ख दिनु भएन होला नी भन्दै मुसुक्क हासेर बोल्न थाले साथै लेक्चर पनी दिन थाले । हामी हरु उनिहरु को सत्रु नभएर एउटै बर्ग क रे अनी उनिहरु सँग हात मिलाएर जनसेना मै हिड्नु पर्ने हुकुमी उर्दी सुनाएर उनी गए । यसपछी हामीलाई आरम गर्न दियो शायद थाकेको ज्यान भएर होला आँखा भरी निद लागेछ म त सपना देख्न थालेछु "सपना मा छोरी ले बाबा बाबा भनेर बोलाइरहेकी थी म अनायासै चिच्याउन पुगेछु । मेरो अनुहार भरी पसिना थिए एकजना छापामार महिलाले मलाइ पानी पिउन दिइन । किन हड्बडाइरहनु भएको सबै ठीक भैहाल्छ नी हामी गरीब सर्बहाराको लागि लडेका हौ हजुर हरु लाई मार्ने हाम्रो कुनै नियत छैन तर के गर्नु उनी मलाइ सम्झौदै थिन । मैले रुदै उनिहरु लाई छोडी दिन अनुरोध गरे तर कसैले मानेनन । यतिन्जेल सम्म ग्याने को लागि लड्यौ अब गरीब जनताको मुक्ती को लागि लड्नु पर्छ भन्दै थिए । मलाइ भने रिंगटा लागिरहेको थियो ।

(थोरै लेख्छु भनेको लेख्दा लेख्दै मिनी उपन्यास बन्यो बाँकी क्रमस भाग २... ३ गर्दै प्रकाशन गर्ने छु पढ्दै गर्नु होला )

पुतली युद्धकी ढाल

2011-01-19T18:50:00.000+03:00

साभार : नेपाल
{मलाइ यो कथा साह्रै मन परेको ले मेरो ब्लग मा राखेको हुँ नेपाल पत्रिका बाट साभार गरि - आदरणिय लेखक किरण रिमाल जी सँग माफि माग्छु कपी गरेको मा साथै धन्यवाद यति मिठो र वास्तविक बिसयबस्तु मा आधारित लेख लेखी हामी हरु माझ दिनु भएको मा)}

किरण रिमाल
मेरी बहिनी पुतली १२ वर्षकी भई। अझै पनि उसमा बालापन गएको छैन। ऊ पुतलीजस्तै छुनमुन छुनमुन नाच्छे। जिस्कन्छे। ऊ दिनहुँ मलाई जिस्काउँदै भन्छे, "दाइ मलाई भाउजू ल्याइदेऊ न।" म झन् उसलाई जिस्काउँदै भन्छु, "धत् मोरी ! मलाई यस्तो भन्छेस्। बरु तँलाईचाहिँ ज्वाइँ खोजेर पठाइदिन्छु।"

मेरो कुराले ऊ ठुस्िकन्छे। रसिाएझैँ गरेर भन्छे, "म तिमीसँग बोल्दिनँ के, कट्टी !"

साँच्चै, एकछिनसम्म ऊ बोल्दा पनि बोल्दिनँ। जिस्कँदा पनि जिस्िकन्न। खाँदा पनि खाँदिनँ। दिक्क भएर म फकाउँदै भन्छु, "मलाई माफ गरदिे बहिनी।"

"यत्तिकै माफ मागेर हुन्छ, २० चोटि उठबस गर," उसले अड्को थाप्छे।

"हुन्छ," म २० चोटि उठबस गर्छु। ऊ अनुहार हँसिलो बनाएर भन्छे, "भन न दाइ, मलाई भाउजू कहिले ल्याइदिने ?"

उसको कुराले म दिक्क हुँदै भन्छु, "भोलि ल्याइदिन्छु ल "

"आहा क्या मज्जा भोलि भाउजू आउने रे !" ऊ नाच्दै बाहिर निस्िकन्छे।

सानै हुँदा बुबाको मृत्यु भयो। आमा काखेनानीलाई लात्ती हान्दै अर्कै लोग्ने खोजेर गएपछि यो संसारमा बहिनीको म र मेरो बहिनीबाहेक अरू कोही छैन। त्यसैले सकेसम्म उसलाई आमा, बा र दाजुको माया दिने प्रयास गरेको छु। मनमनै सोचेको छु, बहिनीलाई डाक्टर बनाउँछु।

मेेरो सोचाइ अनुसार नै बहिनीले पढेकी छे। हाँस्दै आएर भनी, "दाइ ! म स्कुल फस्ट भएँ।"

उसका कुराले मेरा आँखा भरएि। उसलाई अँगालो हाल्दै भनेँ, "स्याबास् बहिनी ! तँ डाक्टर बन्नुपर्छ।"

उसले मलाई गिज्याउँदै भनी, "छोरो मान्छे रोएको त सुहाएन ब्यारे !"

"काँ म रोएको छु र !" हत्तपत्त आँखा पुछ्दै मैले भनेँ।

बहिनी भित्र गई। जानासाथ आत्तिँदै बाहिर आई।

"किन पुतली, के भो ? किन डराएकी ?" बहिनीको भययुक्त अनुहार देखेर मैले सोधेँ।

"भित्र ढाडे बिरालो रहेछ, डर लाग्यो दाइ !" काँपेको स्वरमा उसले भनी।

"धत् ! बिरालो देखेर पनि डराउने ? डाक्टर भएपछि रोगीको उपचार कसरी गर्छेस् ?" उसको भय हटाउने प्रयास गर्छु।

"म त डाक्टर नबन्ने के ?" ऊ घुर्की लगाउँछे।

"त्यसो नभन बहिनी," उसको अनुहार हेर्दै म फकाउँछु। ऊ चुप लाग्छे।

साँच्चै, भगवान्ले पनि हामी अनाथका आवाज सुनेर हो कि कुन्नि स्कुल जान थालेपछि बहिनीले कहिल्यै दोस्रो हुनुपरेको छैन।

बुधबार सधँै हटिया लाग्ने हुँदा म हटियाबाटै सामान ल्याउने गर्छु। आज पनि हटिया भएकाले बहिनीलाई खाना खुवाएर स्कुल पुर्‍याएँ। र, घर आएर झोला बोकी हटियातिर लागेँ।

हटियामा बहिनीलाई मनपर्ने चुरा, धागो, माला र केही कथाका पुस्तकहरू किनेँ। घरायसी सामान पनि किन्दा झमक्क साँझ पर्‍यो। हतारहतार घरतिर आएँ।

अचम्म Û घरमा आइपुग्दा बहिनी रहिनछ। अज्ञात भयले मन काम्न थाल्यो। यति ढिलासम्म बस्ने ठाउँ नै कहाँ छ र उसको ? मनभर िप्रश्नका थाक लागे।

ऊसँगै पढ्ने उसकी साथी कमलीको घरतिर लागेँ।

घरका सम्पूर्ण व्यक्ति एउटै गाँठो परेर गफ गररिहेका रहेछन्। म पुग्नासाथ उनीहरू चुप लागे। जानासाथ हत्तपत्त मैले सोधेँ, "पुतली किन स्कुलबाट आइन ?"

कमली टुलुटुलु हेररिही मात्र, केही बोलिन।

"किन बोल्दिनौ ? भन न !" म एकाएक चिच्याउन थालेछु।

म चिच्याएको सुनेर कमलीले पिलपिल आँसु मात्र झाररिही।

अब भनेँ मलाई भाउन्न होलाजस्तो भयो। फनन रँिगटा लागेर आयो। ओठतालु सुक्यो। सोधेँ, "हैन के भयो मेरी पुतलीलाई, किन बोल्दिनौ कमली ?"

बल्ल उसले लर्बराउँदै भनी, "दाइ पुतलीलाई त माओवादीहरूले लगे।"

म रोएँ। चिच्याएँ। सम्पूर्ण गाउँलेहरू मूकदर्शक मात्र बने।

धेरै बेरपछि घर फर्किएँ। आँखाभर िबहिनीको आकृति सजीव बनेर आयो।

बिचरी मेरी बहिनी बिरालो देख्दा मात्र पनि डराउँथी। मबिना कहिल्यै पनि राती एक्लै सुत्दैनथी। अहिले के गर्दै होली ? ती पापीहरूले मेरी बहिनीलाई के गर्दै होलान् ? दाइ भनेर मलाई सम्झेर कति रुँदी हो ? म नभई कहिल्यै एक्लै नसुत्ने मेरी बहिनी अब कोसँग सुत्दी हो ! सोच्दासोच्दै आँखाभर िआँसु आएर पूरै सिरानी भिजिसकेछ।

निन्द्रा कोसौँ टाढा भागिसकेको थियो। आँखाभर िबहिनी मात्र आइरहेकी थिई। बिचरी रुँदारुँदा नीलो भएकी होली। सम्झँदा सम्झँदै डाँको छोडेर रुन मन लाग्यो।

मनभर िअनेक कुरा खेलिरहेका थिए। ढोकामा ढक्ढक्को आवाज आयो। घडी हेरेँ, रातको १२ बजेको रहेछ। एकछिनसम्म लगातार ढोका बजिरहेपछि ढोका खोलेँ। १५/२० जना मान्छेहरू कम्ब्याट ड्रेसमा हतियारसहित आएका रहेछन्। बहिनी तिनीहरूको बीचमा निन्याउरो अनुहार लगाएर उभिएकी रहिछे।

हामी दुवैका आँखा जुधे। रुँदारुँदा ऊ नीली भइछ। आँखाभर िआँसु छचल्किरहेको थियो। उसको भययुक्त अनुहार देखेपछि एकैछिन थामिएको मेरो आँखाबाट पनि आँसु र्झन सुरु भयो। म रुन थालेको देखेर कमान्डरजस्तो देखिने जुँगामुठेले भन्यो, "नरुनूस् दाइ ! तपाईंकी बहिनीलाई हामीले यत्तिकै लगेका होइनौँ। बुर्जुवा शिक्षा पढेर के काम ? देश र जनताको मुक्तिका लागि एक मात्र उपाय क्रान्ति हो। त्यसैले क्रान्ति गर्नका लागि हामीलाई तपाईंकी बहिनीजस्ती बहादुर युवतीको खाँचो छ।"

यति भन्दा नभन्दै ऊ बहिनीलाई लिएर गायब भयो।

जाने बेलामा बहिनीले पुलुक्क मलाई हेरी। कठै त्यो उज्यालो अनुहार कसरी एकै ठाउँमा गाँठो परेको ? बिचरी ! कलम बोक्ने हातले अब कसरी राइफल समात्ली ? किताब बोक्ने पिठ्यूँमा अब कसरी बन्दुकको भारी बोक्ली ? ती कोमल हातले कसरी बम र बन्दुक चलाउली ? फनन्न रँिगटा लाग्यो, बेहोस् भएँछु। भोलिपल्ट अबेला मात्र आँखा खुल्यो।

बिचरी बहिनी अहिले के गर्दै होली ? बहिनीको मात्र तर्कनाले मन अटेसमटेस भयो। रोएँ, आँसु बगाएँ, चिच्याएँ। रुनुबाहेक अरू के नै विकल्प थियो र ?

बहिनीलाई लगिसकेपछि म नितान्त एक्लो थिएँ। के गर्ने जीवन बाँच्नु नै पर्ने रहेछ। बहिनीको यादमा उसलाई केही नहोस् भनी भगवान्को नाम पुकार्दै दिनहरू बिताउन थालेँ।

बेलाबेलामा रेडियोमा डरलाग्दा समाचार सुन्थेँ। भिडन्त र युद्धका समाचार सुन्दा आङ जिरंिग हुन्थ्यो। बहिनीलाई सम्झन्थेँ। के मेरी बहिनीले हानेको बम लागेर सुरक्षाकर्मी मारएिका होलान् त ? कसरी प्रहार गरी होली मेरी बहिनीले बम ? सुरक्षाकर्मीबाट आतंककारी मारएिको समाचार सुन्नासाथ झन् पेट पोल्न थालिहाल्थ्यो। कतै मेरी बहिनी त परनि ?

विभिन्न हिंसात्मक समाचार सुन्दैमा दिनहरू बितिरहेका थिए। यत्तिकैमा बहिनीको लामो चिट्ठी मेरो हातमा पर्‍यो ः

आदरणीय दाइ अभिवादन !

दाइ, अहिलेसम्म म आरामै छु। हजुर पनि आरामै हुनुहुन्छ भन्ने विश्वासमा छु।

दाइ जीवनको आरोह-अवरोह पनि कस्तो ? पढेर ठूलो डाक्टर बनेर रोगीहरूको सेवा गर्छु भन्ने सोचेकी थिएँ तर त्यो पूरा हुन पाएन। के गर्ने भाग्यमा जे लेख्यो, त्यो मात्र पाइने रहेछ।

दाइ पहिले पहिले त मलाई खुब डर लाग्थ्यो। डर मेट्नका लागि कमरेडहरूले पटकपटक उत्तेजक औषधी पनि खुवाए। विस्तारै यस्तै त रहेछ नि जस्तो लाग्यो। बानी पर्दै जान थाल्यो। अहिले त मलाई डर भन्ने नै मेरो जिन्दगीको शब्दकोशबाट हराइसकेजस्तो लाग्छ।

दाइ Û तपाईंबाट अलग भएको दिन म धेरै रोएँ। तपाईंको यादले कति दिनसम्म खाना पनि खाइनँ। निर्जन पहाडतिर गाउँलेसित खाना मागेर खान सिकाए। त्यसपछि विस्तारै बन्दुक चलाउन, घसि्रन, अग्लो ठाउँबाट हाम फाल्न सिकाए।

करबि तीन महिनाको तालिमपछि म लड्नका लागि तयार भएँ। त्यसपछि खलंगा, गोकुलेश्वर, मंगलसेन, लम्कीलगायतका भिडन्तमा सामेल भएँ।

दाइ Û युद्धमा जाने सिपाही कि मर्छ कि मार्छ। आफ्नो ज्यानलाई तरबारको धारमा राखेर हिँड्न अत्यन्त कठिन हुँदो रहेछ। एकपल्ट गोरखाको आँबुखैरेनीमा दुस्मनले थाहा पाएर आफ्नो घेरामा पार्न खोजेपछि म भाग्दा भीरबाट लडेँ। अब त पक्कै मर्ने भएँजस्तो लागेको थियो। साह्रै गाह्रो भयो। मरौँ मरौँ जस्तो पनि लाग्यो। तर, यति धेरै दुःख पाउनु लेखेको रहेछ, मर्न कहाँ सकिन्छ र !

अँ दाइ ! मैले बिहे पनि गरेकी छु, हाम्रै जनमुक्ति सेनाको कमान्डरसँग। मेरो बिहे कति धुमधामसँग गरििदन्छु भन्नुहुन्थ्यो हगि के गर्नु आफू यतातिर आइयो।

दाइ थाहा छैन यो चिट्ठी तपाईंसम्म पुग्दा म दुस्मनको घेरामा परसिकेकी पनि हुन सक्छु। बाँचँे भने अवश्य भेट्नेछु। बिदा।

तपाईंकी अभागिनी बहिनी

पुतली, कमरेड कदम

बहिनीको चिट्ठी पढ्नासाथ मलाई चिच्याउन मन लाग्यो तर सकिनँ। आँखाबाट आँसुका ताता दाना मात्र बर्सिए।

दिनहरू बितिरहेका थिए। राजाको असंवैधानिक कदमको विरोधमा देशभर आन्दोलनको आगो सल्कियो। राजसंस्था पतन भयो। जनआन्दोलनको सफलतापछि ०६३ जेठमा युद्धविराम भयो। युद्धविरामपछि माओवादीहरू जंगल छोडी बाहिर आए। एकदिन बेलुकी सुनेँ, बहिनीलाई चितवनको शक्तिखोरमा ल्याइएको छ रे

मन खुसीले फुरुंग भयो। बहिनीलाई कहिले भेट्न पाउँला भनेर छट्पटी भयो। एकरात पनि एक दशकजस्तो लामो लाग्न थाल्यो।

बिहान चारै बजे उठेर कलंकीबाट चितवनतिर हान्निएँ।

बहिनीलाई दाजु भेट्न आएको छ भनेर खबर पठाएँ। केही क्षण गेटमै उभिरहेँ।

एकैछिनपछि एउटा कम्ब्याट पोसाक लगाएकी जवान युवती सुस्त चालमा आई। आउनासाथ लाहुरे छाँटमा अभिवादन गरी, "दाइ सञ्चै हुनुहुन्छ ?" निन्याउरो अनुहार बनाएर उसले सोधी। म उसलाई निर्निमेष हेर्न थालेँ। आम्मै पुतली त कति ठूली भइसकिछ ! पहिलेभन्दा कति राम्री पनि भएकी ! अब त उसलाई एक्लै सुत्ने बानी परसिक्यो होला हगि ? उसलाई देख्नासाथ मनभर िकुरा खेल्न थाले।

"कस्तो छ बहिनी तँलाई ?" मैले सोधेँ।

"ठीकै छ दाइ !" यसभन्दा बढी ऊ बोलिनँ।

"अनि, ज्वाइँलाई देखाउँदिनस् त बहिनी !" उत्सुकतापूर्वक मैले सोधेँ।

"ज्वाइँ त काठमाडौँ गा'छन्, पार्टीको कामले," सहजताका साथ उसले भनी।

"बहिनी कसरी बस्छेस् यहाँ, हिँड घर जाउ“," मैले त्यहाँको स्िथति ठीक नदेखेर उसलाई लान खोजेँ। तर, उसले मेरो कुरा स्वीकार गरनिँ, अरूले सुन्लान्झैँ गरी विस्तारै भनी, "पठाउँदैनन् दाइ !"

"यस्तो जाडोमा कसरी बस्छेस् त यहाँ ? घरमा गएर सिरक-डसना लिएर आउलिस्, हिँड !" मैले उसलाई लैजाने प्रयास गर्दै भनेँ।

ऊ एकैछिन मौन बसी। एकैछिनपछि लामो सास फेर्दै भनी, "देश र जनताको मुक्तिका लागि हिँडेको मान्छेलाई यस्ता मसिना कुरा नसोध्नूस् दाइ !" उसका कुराले म अवाक् भएँ।

समयसँगै मान्छे पनि कति सजिलै परविर्तन हुँदो रहेछ। मेरी बहिनी पनि परविर्तन भइसकीजस्तो लाग्यो। एकछिन गन्थन गरेर म त्यहाँबाट बिदा भएँ। घर पुगेपछि झन् पीडा भयो। बहिनीको पहिलेको र अहिलेको परविर्तित स्िथति सम्झेर आँखाबाट आँसु झरे।

दिनहरू बितिरहेका थिए। बहिनीको यादले बेलाबेलामा सताए पनि ऊ असाध्यै खुसी छे जस्तो लाग्दै जान थालेको थियो।

एकदिन साँझ भात खाएर सुत्न जान मात्र के लागेको थिएँ, बहिनी टुप्लुक्क दैलोमा आइपुगी। अचानक दैलोमा देख्दा सपना हो कि जस्तो लाग्यो। आउनासाथ मलाई अभिवादन गरी।

ओहो Û पुतली के विधि दुब्लाएकी ? अनुहार पनि किन यस्तो एकतमासको, फुंग उडेजस्तो ! बहिनीलाई देख्नासाथ आँखाभर िआँसु जम्यो। एकछिनसम्म हामीहरूबीच हेराहेर मात्र भयो। बोली फुट्न सकेन। एकछिनपछि आफ्नो मन सम्हाल्दै सोधेँ, "बहिनी किन एक्कासि खबरै नगरीकन आइस् नि ! एक्लै आइस् कि ज्वाइँ पनि ?"

मेरो कुरा सुन्नासाथ ऊ डाँको छोडेर रुन थाली। रुँदै भनी, "दाइ ! म बर्बाद भएँ। लोग्ने भनाउँदोले पनि मलाई छोडिदियो। मेरो पेटमा सात महिनाको गर्भ छ। अनमिनले अयोग्य लडाकू भनेर शिविरबाट निकालिदियो। जनताको मुक्तिका लागि भनेर युद्ध लडियो, अहिले रस चुसिसकेपछिको उखुझैँ फालिदिए।

बहिनीको कुराले मन अमिलो भयो। सान्त्वना दिँदै भनँे, "नरो बहिनी जे हुनु भइसक्यो, अब पीर मानेर मात्र के गर्नू ? हिँड माथि।"

आमा मेरी

2010-12-21T13:22:00.000+03:00

आमा

पुष माघ को जाडो मा

तिमिले दिएको मकै

बैशाख जेठको घाम मा

तिमिले खुवाएको मोइ

आज

सम्झिरहेको छु प्रदेस मा रोई रोई ।

साहु को मेला पात बाट

आफु भोकै बसेर धरो मा लुकाइ ल्याएको खाजा

तिम्रो गुन्यौ को फेरो
समाउदै पाइला टेकेको मेरो बाल्यकाल
आज
मैले तिर्न नसकेको
साहुँको ब्याज + स्याज मा
गहनाइरहेको होला

हुन त सन्तान को माया
कुन बबुआमालाई नहोला र ?
आफ्नो सन्तान कुन अर्घेलो होला र ?
तर पनि
मैले पूरा गर्न नसकेका तिम्रा आशा हरु
मैले फर्काउन नसकेका तिम्रा खुशीहरु
भन्छन् होला सुटुक्क
तिम्रो कानैमा
छोरो बिग्रियो अर्काको छोरी को पछि लागेर

अन्त त
भन्छ्यौ होला मन नलागेरै बाबा को अगाडी
"एउटा फूल फुटेर गयो"

तर
छोरो टुटेको छैन मेरि आमा
एउटा फूल फुटेको छैन मेरि आमा
मात्र
गन्तब्य को खोजिमा गन्तब्य बिहिन हुन पुगेको छु
सबैको आँखा मा एउटा घिन हुन पुगेको छु
युद्दमा हारेको सैनिक जस्तै सपनहरुमा हारेको छु
बाध्यता आफ्नै छ
तर पनि म पक्कै आउँछु
मेरि आमा
म छिट्टै आउछु ।।

"जुन हेर्दै मायालुलाई गीत"

2010-12-11T12:59:00.000+03:00

जुन टिपी मायालुको शिर मा लाउने धोको मेरो
निस्ठुरी ले बुझिनन नी धुँरुँ धुँरुँ मन रोको मेरो

पैसा कमाई ल्याउ भन्यौ हाबाइजहाज मा उडिगए
प्रदेसको गल्ली गल्ली तिम्रै यादहरुमा डुबिरहे
न त भोकमा खाना पाए न सुखी निद निदाए
गल्ती ठुलो भयो जिन्दगीमा मैले बाटो बिराए

सुनिदिने छौ की "सानु" बेदनाको पोको मेरो
निस्ठुरी ले बुझिनन नी धुँरुँ धुँरुँ मन रोको मेरो

यही जुन हेरी रात दिन तिम्रै याद् मा टोलाइरहे
"सानु" भनि बरबराउदै सपनिमा बोलाइरहे
तिम्लाइ पाउने आशा राखी औँला भाँची दिन गने
फर्की आउँदा पराइ भैछ्यौ म मदहोसिमा पागल बने

अधुरै भो अपुरै भो तिम्रो हुने धोको मेरो
कस्ले बुझ्ने कस्ले पुछ्ने यहाँ मन रोको मेरो

तिमिले मायालु

2010-12-07T12:45:00.000+03:00

धड्कन मा राख्छु भने गीत भनि टारिदियौ तिमिले मायालु
न वारी न त पारी बीचमै मलाई पारिदियौ तिमिले मायालु

संगै हुने सपना ती बिचार गर्छु भन्थ्यौ मायालु
जीवन बाँड्फाँड गरि मेरै भागमा पर्छु भन्थ्यौ मायालु
आसै आशमा राखी मलाइ रित्तो हात फर्काइदियौ मायालु
के अछुतो थिए कुन्नी सुनपानीले छर्काइदियौ मायालु

जबाफ एउटै सधैं भाका मात्र सारिराख्यौ तिमिले मायालु
न वारी न त पारी बीचमै मलाई पारिदियौ तिमिले मायालु

तिमी किन रिसायौ भन न मायालु "R"

2010-12-06T12:33:00.001+03:00

तिमी किन रिसायौ भन न मायालु
न्यानो माया किन चिसायौ भन न मायालु

सपना देखे तिमीसँग बाँच्ने तिमी संगै रमाउने
दु:ख सुख जे पर्दा नी तिम्रै हात समाउने
आन्यासै किन मन अन्तै बिसायौ भन न मायालु
आज फेरी तिमी किन रिसायौ भन न मायालु

मुटु मेरो येस्तो भा छ पिरै पिरले फुट्नै लाग्यो
अन्तिम श्वास फेर्दै छु त्यो पनि छुट्नै लाग्यो
मेरो जिन्दगी किन जाँतोले नै पिसायौ भन न मायालु
अनायासै फेरि किन रिसायौ भन न मेरी मायालु

असुरक्षित यौन सम्पर्क नगरौ एड्स बाट आफूलाई जोगाऔ

2010-12-01T13:00:00.000+03:00

विश्व एड्स दिबस को उपलक्ष्य मा मेरो पनि सबैलाई जनचेतना को आबह्वान "असुरक्षित यौन सम्पर्क नगरौ" "एड्स बाट आफु पनि बचौ अनी अरुलाई पनि बचाऔ"

प्रतिक्षा

2010-11-28T07:51:00.000+03:00

आज पनि
फेरि उज्यालो भयो
अनी फेरि रात पर्ने होला
तर
न उज्यालो सँग लाली आउछ
न त रात सँग चन्द्र छाउँछ
अझै पनि
आस पलाउछ, श्वास बहलाउँछ
कतै तिमी पालुङ्टार तिर देखिन्छौ की ?
कतै अनायासै तिमी बालुवाटार मा पो भेटिन्छौ की ?
हैन ! मधेसको खोल्सामा पो रेटिएका छौ की ?
या त भैरब्नाथ मा पुरिएका छौ की ?
तर म
अर्थहिन भएकी छु
यो रित्तो रात समातेर
रित्तो काख भएर
फेरि ! पनि
दिनरात टोलाइरहन्छु
कतै !!
कानैमा आएर भन्छौकी
आमा !!
म त फर्किए जनताको जित बोकेर…………..

छापामार युबती (तारा राइ) को डायरि सँग को मेरो भेट

2010-11-17T13:20:00.002+03:00

पत्र पत्रिका मा यो पुस्तक को बारेमा सुनेको थिए मैले । पढ्ने हरु ले बिभिन्न कमेन्ट हरु पनि गरेका थिए, कसैले पढ्नै पर्ने त कसैले ठीक ठिकै छ भन्थे । मलाइ पनि पढ्न मन लागिरहेको थियो किनकी प्रतक्ष्य अप्रतक्ष्य रुप मा म पनि जन्युद्द को रेखा हरु मा सिमान्कित भएको थिए । साँच्चै १५/१६ बर्षा की ती छपामार युबती के कति करण ले जनयुद्द मा होमिन अनी के कस्तो हुदो रहेछ त्यसको पिडा वा फल प्रतिफल के भो मलाइ शब्द शब्द मा केलाउन मन थियो तर पनि समय र अभाब ले सम्भब भैरहेको थिएन ।

यसपाली मेरी श्रीमती ले खोजेर पाठाइदिइन मैले धेरै समय देखि खोजिरहेको उपन्यास "छपामर युबती को डायरि" यसको लागि उनीलाई धन्यवाद नदिउ भने कतै अन्यया हुन्छ होला । अब भने मेरो साक्ष्त्कार हुने भो यसै डायरि की पात्र या लेखिका तारा राइ सँग जो १५/१६ बर्ष कै कलिलो उमेर मा छपामार हुन पुगिन ।

बिभिन्न सिर्सक मा समेटिएर उनको जीवन मा घटेका घटना हरु लाई सरल र सर्थक शब्द मा लेखिकाले उतारेको देखेर म उहाँको कलम लाई सलाम गर्न पुगे । २ दिनको अफिस छुट्टी थियो त्यसैले जब हात मा यो डायरि पर्‍यो तब म सबै कुरा छोडेर यसैमा आफूलाई समेट्न पुगे । बर्गिय अधिकार को लडाइ लड्ने क्रम मा आस्थाको बन्दी हुन पुगेकी तारा राइ का पिडा हरु वास्तव मा पढ्नै र बुझ्नै पर्ने हुन्छ । म हरेक हरफ मा आफूलाई उभयाएर शब्द शब्द मा घोत्लिन पुग्दा आँखा रसाइरहन्थे । वास्तव मा पिडा पिडा नै हुन्छ त्यो पिडा अझ घातक हुन्छ जती बेला आफ्नै बाट उपेक्षित भैइन्छ जसरी तारा पनि उनैका सहयोद्दा बाट उपेक्षित भएकी थिइन तर उनीले यसलाई सहज स्विकारेको देख्दा मेरो मनमा लाग्यो जति पिडा भए पनि आफ्नो बिचार र भावना मा अडिग हुनुपर्छ चाहे केही मिलोस या त नमिलोस । आखिर मर्ने त सानो, गरीब र उपेक्षित बर्ग नै त रहेछ जहाँ भए पनि या त जनयुद्द को पाठ घोकाउने माओवादी पार्टी भित्र होस् या त जनयुद्द दबाउन गरीब का छोरा हरु परिचालन गर्ने शाहीशाशन काल होस् । सनिक भित्र पनि मन हुदोरहेछ राम्रा मान्छे हुँदा रहेछन भन्ने पाठ देखाउन खोजे पनि म भन्छु सैनिक को हिर्दय नै हुदैन उँ मान्छे नै हैन भन्ने भ्रम बोक्नु बेकार हुन्छ । सैनिक पनि आफ्नो गरिबी ले घर परिवार पाल्नको लागि नै सेना मा जागिर खाएको हुन्छ र सैन्य घेरा भित्र पनि कतिपय नियम हुन्छन् चाहे त्यो शाहिशासन सरकारको सेना भित्र होस् या माओवादी पार्टीको जङल भित्र होस् । जे होस् लेखिकले देखाउन खोजेको चारित्रिक राम्रै छ । यो डायरि वास्तव मा सेनाले तारा लाई समाते पछी को भएको हुना ले छापामार भित्रको असली जीवन गाथा बुझ्ने मेरो चाहान पनि अधुरै भयो ।

जति पिडा तारा लाई जेल मा होस् य सैनिक हिरासत मा मिल्यो शायद त्यती नै वा त्यो भन्दा पनि बढी मनसिक एबम भौतिक पिडा हरु माओवादी मिलिसिया बाट पनि दिइएको कथा ब्यथा हरु पनि छन् मानिस हरु मा । समग्र मा तारा ले देखाउन खोजेको युद्दकालिन समाज हामीले एउटा भोगेको पाटो हो जो कही कतै लुकाएर लुक्न सक्दैन र कुनै मोड हरुमा भुल्न पनि सकिदैंन तर आज देसको स्थिती र नेताहरुको व्यबहार देख्दा साँच्चै सहिद को सपना सपनै मात्र हुने हो की जस्तो लाग्न थालेको छ । हुन त परिवर्तन भन्ने कुरो उतिबेलै हुने त हैन तर पनि बर्तमान परिस्थिती मा देश् मा जनताले आशा गरेको या त जनताको मुक्ती को लागि बर्गिय अधिकार को लागि लडेको पार्टी माओवादीको पनि धेरै खेम हरु देख्दा नेपाली सर्बहारा जनता या म र तारा राइ जस्ता ले कल्पना गरेको बर्गिय हक अधिकार तुहिने त हैन ? फेरि कतै हामी जेल परिरहने वा युद्द मा होमिनु पर्ने त हैन ? स्व कमरेड रोबिन्( तारा लाई सैनिक ले पक्रिदा मारिएका योद्दा) हरु को रगत को मुल्य, घर परिवार पाल्न को लागि सेना प्रहरी मा मारिएका आम् जनताका छोरा छोरी हरु को आहुती आखिर के हुँदै छ आज आम् नागरिक ले सोचेर खबरदारी गर्नु पर्ने बेला आएको छ फेरि ।

तमाम संघर्स, युद्दा अनी धेरै चिज गुमाएर हामी जनताले नयाँ नेपाल नामकरण गरेर लोकतन्त्र जन्मायौ तर लोकतन्त्र संगै नेता हरु भोगितन्त्र भएको हामीहरु को आँखा अगाडी नाचिरहेको छ । देश् मा दिन दिनै अपरहण हत्या अनी लुटपाट को बिग बिगी बढेको छ, देश् ले निकास पाउने एक गतिलो काम गर्न सकेका छैनन् जनताको पसिना बाट भत्ता खाएर संसद घेरेर बस्ने हरु । हामी जनताकै कर असुली बाट आज रिसोर्ट रिसोर्ट चहार्दै जनताको आँखा भरि चारो हाल्दै छन् "सहमती को खोजी" नामक नाटक देखाएर । यस्ता कुराहरु लाई जब सम्म तारा राइ हरुका कलम हरु जुर्मुराउदैनन तब सम्म यिनिहरुकै हवाली मुहाली बढिरहने छ । पेरिस दाँडामा चिसो हाबा खाएर बस्ने हरु ले या त ६०/७० हजार को पलङ मा पल्टिने सोच्नु पर्‍यो "सक्तिखोर मा बस्ने हरु को चिसो रात कसरी बितिरहेको छ?" जङल जङल मा गाडिएका सहिद का भावना हरु बुझेर हिड्नु पर्‍यो अनी मात्र म र तारा हरु को मन खुशी हुने छ नत्र यहाँ धेरै प्रदिप हरु अनी धेरै तारा हरु फेरि पस्ने छन् जङल फेरि रोपिने त क्रान्ति को भाला जब सम्म बर्गिय हित हुने छैन यो नेपाल मा ।

आफुले भोगेका पिडा या त जीवन को यात्रा कलम ले रङगाएर सुन्दर बनाइ हाम्रो हात मा दिनु हुने आदरणिय लेखिका "तारा" बहिनी लाई मेरो लाल सलाम । आशा छ आगामी दिनहरु मा अझै हजुर को कलम को गती बढ्ने छ ।
जय देश्
जय नेपाल
लालसलाम !!

आजको भाइटिका यिनै तस्बिर हेरेरै बित्यो दिनभरी

2010-11-07T17:06:00.005+03:00

ज जस्को जसरी बिते पनि मेरो शुभकामना सम्पुर्ण नेपाली हरु मा शायद शान्ति को आगमन होस् ....

बाँकी अंश ................

मेरी साबित्री दिदि को गजल "तिहार "

2010-11-07T10:31:00.005+03:00

तिहार आयो मखमली मत एक्लै रुन्छु दाजु ,
सदभाबको सिङगोमाला आजैदेखी ऊन्छु
बाँकी अंश .......

दिपावलीको सुभकामना

2010-11-05T07:54:00.002+03:00

ए ! भन भन भाई हो देउँसिरे
ए ! रामररी भन "देउँसिरे"

सायद अजदेखी घर घर आगन टोल जता ततै भैलो देउसिरे को ताती ले मेरो गाउँ उमंगित होला । खेत्भरि लह लह झुलेको पहेलो धान का बाला हरु हाबाको सिर सिर गीत संगै नाँच्दै होला , मेरो घरको आँगनिमा फुलेको मखमली फुलले मेरी बहिनी लाई गिज्याउदै होला "यस पाली पनि तिम्रो हात खाली नै भो शान्ति! " तर के गर्नु म यहाँ प्रदेस मा बसेर यिनै कल्पना अनी बितेका ती पल हरु को तन मा डुब्दै दिनहरु गुजारिरहेको छु ।
बाँकी अंश ..........................

म NRN

2010-10-23T17:59:00.000+03:00

आकाश मलिनो थियो
सिरु सेतै फुलेको, मेरो मन उत्सुक थियो
झोलाभरी नोट टिप्न
हरियो लाइसेन्स हातमा समाएर
टि एन ए को रेडलाइन क्रस गर्दा
या त खुशीले या त पिडाले
बादल जस्तै पत्र पत्र परेको थिए म ।

कहीले बेल्चा सित लड्दै
कहीले गिट्टि सँग खेल्दै
कहीले खुट्टा मा चोट खपेर
कहीले मुटुमा पिर थपेर
थाहै नपाई
दसक भैसकेछ यहाँको माटोलाई जीवन दिएको
तर

न झोला भरियो
न नोट हरु नै देखियो
बरु
श्रीमती को कच कच बढ्यो
दिदी हरु ले दुरी बढाए
भिनाजु को आँखा मा केही गर्न नसक्ने नामर्द गनिए
भाईहरु ले आफ्नो सुर गर्‍यो "दाइले" भन्न थाले
बहिनीलाई एउटा जाबो मोबाइल पनि किन्न नसक्ने भए
बाबाले कस्तो छोरो पाएछु "मैले" भन्न थाले
अस्ति
बल्ल बल फोन गरेको आमा लाई
"साँहुले ब्याज स्याज गरेर तेब्बर बनायो रे रिण"
तैपनी सुँक्क सुँक्क गर्दै सोध्नु भयो
"दशै त गैहाल्यो तिहार मा त आउछस की "बाबु ?"
मोबाइल टुट तुँट गर्‍यो
ब्यालेन्स पो सकिएछ
मन अमिलिएर आयो
आखिर के गर्ने म एन आर एन।
थाहा छैन यो यात्रा को बिन्दु कहाँ सम्म ...........?
या त गन्तब्य कहाँ सम्म ?????

हार्दिक मंगलमय सुभकामना"बिजया दशमी"

2010-10-08T10:11:00.000+03:00

आज घर घर मा जमरा राखेर बिजय दशमी लाई स्वागत गरिन्छ नेपाली हिन्दू समुदायमा । एक अर्का मा सुभकामना हरु आदन प्रदान गरेर धार्मिक सहिस्णुता एबम सु स्वास्थ्य को मनोकामना साटासाट गरिन्छ पनि । आजको यो बिशेष दिन लाई बिदेस मा बसेर म पल पल हरु मन भारी कल्पिरहेको छु ।

यो शुभ घडिमा सम्पुर्ण मेरा प्रिया साथी हरु आफन्तजन परिवार एबम बिदेस मा रहनु हुने सम्पुर्ण नेपाली समुदायमा :बिजया दशमी २०६७ को हार्दिक मंगलमय सुभकामना ब्यक्त गर्न चाहन्छु मेरो यो ब्लग मार्फत। खुशी रहनुहोस् रमाइलो गर्नुहोस बिक्रिती हरु लाई हताउनुहोस् है त

Lazy Blogger "Wishing Happy Dashain 2067"

2010-10-06T22:11:00.000+03:00

Dear All

I am very very sorry that I am being so lazy now a days.I wish to share many things to my reader but I don't know why it is quite difficult to me.Even I have lot of elements to be update but could not have. I am so sorry for this.

Now I am missing to my country, my families, my friends and respective relatives on the eve of auspicious occasion "Vijaya Dashami"

I remembering to my past. It was quite romantic and wonderful. We were playing "LINGE PING" together boy and girl with making couples among the friends. Everyone has rights to chose their own couple and it is like a competition match but really funny.

I have been outside almost 6 years with out this great festival. I wish to celebrate together with families and relatives but always something lack of in my plan. This year also I could not go to my nation and missing to this beloved festival and those beautiful moments.
Anyway by this blog "I wish you every one Happy Dashain 2067 and be happy be healthy with the prosperous relationship with everyone. Namaste.

पिएर केही भएन

2010-09-12T10:51:00.000+03:00

तिमीबिनाको जिन्दगी जिएर केही भएन
हर साँझ तिम्रै नाम मा पिएर केही भएन

मदहोसी प्रदिपेका नजर भरी बास तिम्रो
काँडा बिझेका घाउँहरु मात्रै सिएर केही भएन

हरपल तिम्रै हुँ भन्थ्यौ बन्धकिमा बेचेर गयौ
माया मात्रै हैन मुटु पनि दिएर केही भएन

कहीले काँही त यता तिर जुन झरे के बिग्रिन्थ्यो र ?
आधा जिन्दगी तिम्रै नाम मा पिएर केही भएन
निस्ठुरी लाई धेरै माया दिएर केही भएन ....

सम्झना आउछ हे मेरी

2010-09-10T16:54:00.000+03:00

सम्झना आउछ हे मेरी दिदी बरिलै सँग सगै खेलेको
न खुशी मनमा न देसमा अटाए बरिलै कर्मै मा लेखेको

जहिले तिज आउछ मन मेरो रुवाँउछ बरिलै ज्यान पनि कमाउदै
सम्झन्छु ती दीन टुक टुकी हिंडेको बरिलै तिम्रो हात समाउदै
नभन्नु हे !दिदी भाई भयो निस्ठुरी बरिलै फोन पनी गरेन
लगाउछु जति नै संपर्क हुदैन बरिलै दोस मेरो टरेन

सम्झना आउछ हे मेरी दिदी बरिलै सँग सगै खेलेको
न खुशी मनमा न देसमा अटाए बरिलै कर्मै मा लेखेको

यो पाली यस्तै भो अर्को साल बाँचा भो बरिलै अबस्य भेटौला
धेरै भो हे! दिदी भेट हाम्रो नभाको बरिलै मन को प्यास मेटौला
बाबा र आमा सँग संगै राखेर बरिलै डर पनि खाने हो
रातो सारी लगाइ छम छमी नाँचेको बारीलाई हेर्न लाई जाने हो

सम्झना आउछ हे मेरी दिदी बरिलै सँग सगै खेलेको
न खुशी मनमा न देसमा अटाए बरिलै कर्मै मा लेखेको

Never really got a chance

2010-09-09T21:40:00.000+03:00

"A wise girl kisses but doesn't love, listens but doesn't believe, and leaves before she is left." Did you ever break off a relationship because you wanted to be the one to do it?

Never really got a chance to do that and would want it to stay this way. Break ups can be very painful. But if i ever feel that She doesn't deserve me then i seriously can kick some ass!

गीत उनी लाई पराइ हुनी लाई

2010-08-30T22:53:00.000+03:00

धेरै पर पुगेपछि फर्की आँखा तर्यौ

पछ्यौरी ले मुख छोपी ओराली नै झर्यौ

आशा मेरो थियो एउटै एकबचन बोल्थ्यौ की त

गुम्सिएका मनका कथा फुकाएर खोल्थ्यौकी त

तर्किएर बाटो काट्यौ छाँया बन्यो टाढै टाढा

माया गर्ने मुटु भरि रोपिदियौ काँडै काँडा

टोलाएर हेरिरहे तिमी भने आँखा तर्यौ

पछ्यौरी ले मुख छोप्दै ओराली नै झर्यौ

बाँसुरीको धुन फुके कतै तिमीले सुन्छ्यौ भनि

बिगत का पल हाम्रा कतै मनमा गुन्छ्यौ भनि

ब्यर्थ भयो सबै कुरा जति जे गरे मैले

फेरी तिम्लाइ जिन्दगिमा देख्ने होला कहीले...........???

गोधुलि ले साँझ ल्यायो तिमी आखिर डाँडै झर्यौ

मन किन पग्लिन्थ्यो र आखिर अर्काकी त पर्यौ ...!!

धेरै पछि देखेर तिमीलाई म आफै टोलाए

2010-08-28T15:33:00.000+03:00

न तिमीले बोलायौ न मैले नै बोलाए

धेरै पछि देखेर तिमीलाई म आफै टोलाए

कति राम्री भाकी तिमी मलाई छोडी गएपछी

झनै खुशि देखे तिमीलाई पराइकी भएपछी

सुन्दर सपना ती बिगतका सिसासरी चर्किदा

हेर्या हेरै भए म त तिमी नौली बनी फर्किदा

न तिमीले बोलायौ न त मैले नै बोलाए

गुलाब हौ की या कमल हेर्दा हेर्दै टोलाए

कसले जान्ने रैछ र त तिम्रो हाम्रो नसिब पनि

बाचा कसम गर्या जति मुटु दुख्छ खिल बनी

बन डढेको सबैले देखे मन जलेको मैले एक्लै

सुनै सुनले सजिएकी भयौ तिमी साच्चै बेग्लै

न देख्यौ तिमीले मलाई न मैले नै बोलाए

बाटो काटेर गयौ तिमी म क्षितिज हेर्दै टोलाए ।

ॐ !! बुद्दम सरणाम गच्छामी

2010-08-23T23:15:00.000+03:00

जिन्दगी को माउस
समाउदै
किबोर्ड मा पाइला टेकेर हिडिरहेको छु
निरन्तर् निरन्तर्
तर पनि
सेन्टेन्स को अन्त कहिल्यै सकिएन
न त वर्ड को मिनिङ नै रोकियो
बस अबिछिन्न्न
डिलिट डिलिट डिलिट
फेरी जेरो

कहीले काही
रिफ्रेश गर्छु
ह्याङग ले छड्दैन छ्याङग ले समाते जस्तै
कसैले भन्छन् एन्टि भाइरस राख
कसैले भन्छन्
मर्ज गर लाइनहरु
तर
मेरो सी पी यु थोत्रो भएको छ
जोतेर थाकेको बुडो गोरु जस्तै
तर पनि हली को किचलो
उफ !! उही किचलो
राम्रो जोतेन , छिटो हिडेन
कुन हली ले बुझोस्
भोको गोरु छ
रोगी गोरु छ
बुढो गोरु छ
बस ! लठ्ठी लगायो
हिडायो

शायद भाइरस धेरै भएर
मेरो सी पी यु ह्याङग बनाए
मुर्ख हली धेरै भएर
मेरो ढाड सेकाए
अनी
धेरै अझै मुर्ख हलीहरु
मेरो देसभरी छरिएर
सत्ताको बागडोर खनेर
मेरी आमालाई पिटिरहे पिटिरहे
मैले सोचे
शायद आमाले गल्ती गरेकी होलिन
आखिर !! हो रहेछ
साँच्चिकै
धेरै महान मुर्ख छोरा जन्माएर
गल्ती गरेकी नै रहिछन
थाहा छैन
यी मुर्ख छोराहरु ले
मेरी आमा लाई कतिन्जेल कुटिरहने हुन
जसरी म
भाइरस हरु बाट ह्याङ्ग भैरहेको छु
छ्याङग को अभाब मा
ॐ बुद्दम सरणम गच्छामी

जिन्दगीले बाटो बिराए पछी मेरो आखिर के दोस ?? तिमी नै भन न प्रिया !!

2010-08-12T19:26:00.000+03:00

सिधा जानु पर्ने घुमाउरो देखे पछि

घुम्नु पर्ने मा सिधा देखे पछि

भत्किएको मेरो र मेरो जिन्दगी को सम्बन्ध

अन्त त पारपाचुके गर्नै पर्ने भएको छ

हुन त

तिम्रो हात समातेर चार धाम घुमौला भनेकै थिए

घुमेर तिम्रो हात समाउला भनेकै थिए

पखेटा भएर पनि खुल्ला आकाश नभए पछि

आकाश भएर पनी पखेटा नभए पछि

मेलम्चीले काटमान्डौ पर्खिए झै ....

कथ्मान्डु ले मेलाम्चीको सपना बोके झै

मेरो जिनदगीले तिमीलाई पर्खिरहेको छ

शायद !! जिन्दगीले बाटो बिराइरहेको छ्............

हुनसक्छ.....!!

जीवन भनेकै गन्तब्य बिहिन यात्रा हो

यात्रा भनेकै अघोसित जीवन हो

फगत आलु र प्याज झै

दैनिक अर्काको इच्छा अनुसार रुपान्तरित भोजन

जहाँ लोभ लालच घ्रिणा माया दया

उफ !!

सब बेकार जिन्दगी ले बाटो हराए पछि

तिमीले पराइ गराए पछी

मदहोसिमा सबै चेत हराए पछी

आखिर !!

गर्नु के खोज्नु के समय ले .............अब

मैले बाटो बिराए पछी !!

गीत उनीलाई पराइ हुनीलाई

2010-07-12T18:51:00.000+03:00

त्यहि आखाँले आफ्नो देख्थ्यौ त्यहि आखाँले पराइ देख्यौ
जुन कलमले माया लेख्थ्यौ उही कलम ले तलाक लेख्यौ !!

शब्द छैन मेरो सामु तिमीलाई बोलाउने साईनो लेख्न
नसकिदो रैछ "नानु" हत्केलाले पिर छेक्न
रुमलिन्छु अतित भरी जाने कुनै दिशा छैन
भन्छयौ अरे ! दुनियाँ लाई प्रदिप मेरो कोही हैन !!

कुन पापीले मन चोर्यो त्यहि मनले मलाई हेर्यौ
कोरा कागज मेरो जीवन आज तिम्ले बदनाम लेख्यौ!!

सोचेजती सपना सबै सिसासरी चर्किगयौ
आफ्नै मुटु ठाने तिम्लाइ अनायासै तर्किगयौ
के रहयो र !! बाँकी अब अल्बम का तस्बिर भन्दा
तस्बिरसँगै मुटु कोप्ने बचन का तिर भन्दा !!

त्यहि आखाँले आफ्नो देख्थ्यौ त्यहि आखाँले पराइ देख्यौ

कोरा कागज मेरो जीवन आज तिम्ले बदनाम लेख्यौ!!

- Pradip K. Subedi

Doha - Qatar